maandag 20 juni 2011

Een antennedag

illustratie (foto van) Jeska Verstegen


Niet iedere dag voel je je zwierig en tegen alles opgewassen. Op deze dagen wil je opgaan in de menigte. Ontsnappen aan de werkelijkheid, misschien zelfs een beetje onzichtbaar zijn.

Er zijn ook dagen dat er wèl zwier in de dag zit. Muziek in je lijf. Dit zijn de momenten dat ik het meeste om mij heen durf te kijken en al mijn zintuigen gebruik. Alsof ik antennes heb uit staan. Ik hoor, zie, ruik, proef en voel van alles. Als vloeipapier neem ik zoveel mogelijk indrukken in me op, om op latere momenten deze te gebruiken.

Ik reed door de stad. Ik zag een moeder die niet begreep wat haar kind (hooguit drie jaar) wilde. Het kind begon te huilen en moeder huilde bijna met hem mee. Ik kon niks doen. Ik keek er naar alsof het een schilderij betrof.
Ik zag een man in een hele dure auto. Hij maakte een inschattingsfout in het verkeer. Hierdoor vergat hij even zijn: 'ik-heb-een-dure-auto-gezicht' waardoor hij een prettiger ogend hoofd kreeg.
Ik hoorde hoe de wind muziek maakte met alles dat los zat en ik zag een klaproos bloeien in de goot.
Een man verschool zich achter een enorme stapel papieren op zijn tafel. De paperassen zeilden steeds naar beneden zodat de man voortdurend even zichtbaar werd. Hij had geen zwier in zijn dag...

's avonds schuif ik alle antennes weer in. Dan ben ik moe van alle indrukken. Mijn Bompa zou gezegd hebben: 'Goed moe', omdat het een goede dag was. Kon iedere dag maar een antennedag zijn.

2 opmerkingen:

Wat leuk dat je even langs komt bij Het Aangeklede Paard. Bedankt voor je reactie en graag tot ziens!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...