woensdag 22 juni 2011

Witte Tornado

illustratie (foto van) Jeska Verstegen


Gisteren kwam ik een aardige dame tegen. Ze werkt als verpleegster in een ziekenhuis. Ze vertelde me dat zij op de afdeling de mooie bijnaam: 'Witte Tornado' heeft. Deze bijnaam had ze gekregen omdat ze alles erg snel doet.

Na het gesprek liep ik in mijn eentje over de dijk verder en dacht na over bijnamen. Stel dat de aardige 'Witte Tornado' dame een week lang heel traag zou zijn, zou zij haar bijnaam dan behouden? Misschien is het een hele klus om de naam van een bijnaam hoog te houden? Een druk bijna!
Het is mogelijk dat mensen je dat 'weekje traag' wel gunnen en dan behoud je je eretitel. Of zou een bijnaam sowieso voor eens en altijd aan je vastkleven, als vliegen aan vliegenpapier? Je komt er gewoon nooit meer van af, al past de naam je niet meer?

Ik vermoed dat bij beroepen waar saamhorigheid heel belangrijk is, het leger bijvoorbeeld, bijnamen gebruikelijker zijn. Het schept een band en dat is belangrijk om gezamenlijk gevaren te trotseren.
In de wereld waarin ik mij verkeer, is het niet zo gewoon om iemand een bijnaam te geven. Tenminste, ik kan me geen collega met een bijnaam voor de geest halen.
Ik heb geen bijnaam en dat vind ik heel prima. Misschien, als mijn blog héél lang loopt, dat men mij in de wandelgangen zou aanduiden als: 'Kijk, daar gaat Het Aangeklede Paard!'

3 opmerkingen:

  1. haha, een soort scheherazade (oorspronkelijk uit 1000 en 1 nacht, maar in nederland natuurlijk beter bekend uit de 'libelle' :-)

    voor de goede orde, zal ik mij even introduceren. sinds enige maanden volg ik je als 'het aangeklede paard'. maar wees gerust, weinig kans dat ik je op straat op deze manier zal aanspreken, simpelweg vanwege het feit dat ik je niet zou herkennen als zodanig.

    haast iedere dag mag ik genieten van je kleine geschreven schetjes. van alle kleine en grote gebeurtenissen, die het leven zo mooi inkleuren.
    zo vaak als het een feest van herkenning is,
    zo vaak tovert het ook een glimlach die het gezicht laat stralen.

    mocht het ooit toch tot een ontmoeting komen, dan zal ik je er zeker aan deze mijmering herinneren. gewoon omdat ik, nu je het beeld eenmaal geschetst hebt, het niet meer uit mijn hoofd zal weten te krijgen. :-)

    dank je wel voor het willen delen van je schilderijtjes uit het leven van alle dag. (zowel met pen als penseel :-)

    hartelijke groet,
    esther emma

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een ontzettend leuke reactie, Emma! Heel leuk dat je het me laat weten, en dat je met plezier mijn blog leest!
    Het is, zo ontdek ik sinds het bloggen, heerlijk om lekker gewoon mens te zijn, met al onze gekke, grappige, lieve, droevige, enz. hebbedingen. Voor mij ook heerlijk om op te merken (inspiratie) en vervolgens neer te schrijven.
    Dankjewel en wie weet tot ziens, in het echt(Als Het Aangeklede Paard)of hier bij het blog!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. wanneer de gelegenheid zich weer eens voordoet, dat ik het niet kan laten om te reageren, dan zal ik dat ook zeker doen. tot ziens is dan ook heel aannemelijk in welke vorm dan ook :-)
    tot ziens (hier of daar :-)

    BeantwoordenVerwijderen

Wat leuk dat je even langs komt bij Het Aangeklede Paard. Bedankt voor je reactie en graag tot ziens!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...