woensdag 18 april 2012

Opa-geduld

Jeska Verstegen


Bij onze buurtsuper staat een hobbelpaard op een grote veer. Kinderen kunnen erop zitten en dan beweegt het paard zonder dat het vooruit komt. Kinderen vinden het prachtig. De jonge moeders staan er dikwijls ongeduldig naast.

Gisteren zag ik een ander tafereel. Een opa stond geduldig te wachten met zijn handen op zijn rug. Zijn kleinkind hobbelde tevreden op het veerpaard. Minutenlang. Opa-geduld. Volgens mij is dit de geduldigste vorm van geduld. Ik herinner me mijn bompa (opa). Oneindig veel geduld bracht hij op als ik iets kinderkleins moest bekijken. Hij keek mee, liet me rustig ontdekken en op mijn tijd liepen we verder.

Dit streef ik na: Opa-geduld. Met die ene kleine hindernis dat ik nooit een opa zal zijn. Een kniesoor die daar op let, ik streef toch opa-geduld na!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je even langs komt bij Het Aangeklede Paard. Bedankt voor je reactie en graag tot ziens!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...