vrijdag 28 maart 2014

In wereldjes wonen

foto van illustratie van Jeska Verstegen



Úúúúren en úúúúren heb ik gewerkt aan een grote klus. Gisteren was het af. De laatste penseelstreek was gezet. Of toch niet?

Als ik lang met een opdracht bezig ben kruip ik er als het ware helemaal in. Ik ga er in op! Ik heb dipjes en hoopvolle ups. Ik krijg een leventje naast mijn leven in mijn tekeningen.
Op een gegeven moment is de deadline daar. Ik moet stoppen. Dat stoppen voelt als afscheid nemen. Dat vind ik moeilijk. Ik wil ineens van alles opnieuw tekenen. Oh, nog even dit, denk ik dan. Of misschien nog even dat veranderen. Of... Nee. Ik moet streng zijn. Ik moet stoppen. De klus is afgerond.

Ik heb een ritueeltje om de klus voor mezelf af te sluiten. Een soort gedag zeggen. Eén stap in het gedag zeggen is het plaatsen van mijn initialen onder de tekening. HIER vertel ik er over!
Het inpakken van de illustraties is ook zo'n stapje. Daarna breng ik het pakket naar het postkantoor. Eenmaal weer thuis gekomen drink ik een kopje thee en dan... op naar de volgende klus. Op naar een nieuwe wereld waarin ik kan 'wonen'.

4 opmerkingen:

  1. Op zich dan ook wel fijn om met een deadline te werken, dan móét je wel stoppen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Tessa, dat is helemaal waar! Maar gevoelsmatig is een deadline soms een lastpakje, want dan wil je nog eventjes doorgaan, maar dat kan niet!
    Maar je hebt gelijk, een deadline is goed, anders stop je nóóit en dat is óók niet goed :-)

    BeantwoordenVerwijderen

Wat leuk dat je even langs komt bij Het Aangeklede Paard. Bedankt voor je reactie en graag tot ziens!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...