Het Aangeklede paard

Rood met zwart

2012-03-06T08:52:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Vorige week vrijdag was ik op bezoek bij een vriend in Amsterdam. We liepen door de zonovergoten stad. Plotseling viel mijn oog op een mooi stukje groen mos. Daarop zat een rood kevertje met zwarte stippen: Een lieveheersbeest!

Het was het eerste lieveheersbeestje dat ik dit jaar zag. Ik houd dit bij in mijn hoofd. Misschien komt het door mijn oom. Hij schreef jarenlang op, op welke dag van het nieuwe jaar hij voor het eerst een hommel zag. Het zijn momenten om even bij stil te staan.

'Oh, daar zit er nóg een!' riep ik.
De vriend zei: 'En daar nog zitten er nog zevenenvijftig.'
Hij had gelijk. In de prille lentezon zaten tientallen zwart gespikkelde rode kevertjes in de klimop. Zij hadden besloten dat het lente was en zaten met hun neuzen in de zon.

Het is leuk dat je op de eerste dag dat het buiten als lente aanvoelt, niet één maar negenenvijftig-en-nog-wat lieveheersbeestjes treft. Dat is nou een overweldigend begin van deze lente. De meteorologische lente is al begonnen, de 'gewone-mensen-lente' begint pas over 15 dagen!

Onrust op acht poten

2012-03-05T09:00:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Er galoppeerde een paard door de slaapkamer. Het dier was harig en had acht benen. Nou goed, eerlijk is eerlijk: Het was een spin. Ik overdrijf niet. Het was een heel ERG GROTE spin.

Ik lag in mijn lekker warme bed. Het was avond en ik las. Ik keek ineens op van mijn boek. Het was alsof ik hét gevaar voelde. Een immens grote spin kwam juist onder de kast vandaan toen ik opkeek. Met een snelheid als die van de Thalys van Brussel naar Parijs vloog het beest over de slaapkamervloer. Ik zat in een flits rechtop. De spin verschanste zich achter de wasmand.

Wij zijn niet zo gecharmeerd van spinnen, toch proberen wij deze Araneae met een omgekeerd glas en een stukje karton te vangen en buiten te zetten. Ik holde naar beneden om de buitenzet-benodigdheden te halen.
Eenmaal weer boven aarzelde ik. Waar zou hij nu zitten? Nog steeds achter de wasmand?

Plotseling liet hij zich zien. Ik verzamelde al mijn moed bij elkaar en zette het glas over de spin heen. Het glas was net groot genoeg. De spin klom in het glazen glas richting mijn handpalm. Ik griezelde. Ik gruwelde.
Niet veel later was de spin buiten en ik weer binnen. Daar schudde ik met mijn armen en benen. Ik moest het spin-gevoel fysiek van me afschudden om het geestelijk achter me te kunnen laten. Zo'n spin, gróót, maar vele malen kleiner dan ik moet ook bang geweest zijn voor mij. En toch... hij was het stoerst. Na de spin-episode las ik verder in mijn boek. Vreemd genoeg was het niet meer helemaal hetzelfde. Onrust op acht poten!

Vliegend vuur

2012-03-03T11:45:00.000+01:00

Foto van fotograaf uit Japan

(Klik voor groot)

Voor deze ene keer op Het Aangeklede Paard géén foto van mij. De afbeelding komt hier vandaan. Het is een foto van vuurvliegjes. Door een hele lange sluitertijd op de camera in te stellen, vang je de vliegjes als sterretjes in de lucht! Ik vond het magisch....

Boze meneer Biggels

2012-03-01T11:46:00.000+01:00

(klein stukje uit een illustratie) Jeska Verstegen

Woeh!Woeh!
De haren van Biggels staan rechtovereind. Hij gromt en blaft dreigend: 'Kom niet dichterbij, ik vreet je op!'
Biggels is een zwartharige grote hond. Als hij dit gedrag vertoont is hij indrukwekkend. De stuik, die Biggels absoluut niet mocht, bleef dan ook ver bij hem uit de buurt.

Biggels:

'De ogen van de struik stonden te dicht bij elkaar. Ik vertrouwde het niet. Dan moet er direct opgetreden worden. Een auto op het fietspad en een door de wind wapperend plastic zakje pik ik ook niet. Er zijn grenzen.'

Ik:

'Biggels kan in eens nijdig worden om... tja, om wát eigenlijk? Ik doorzocht de struik waar hij tegen blafte. Niks te zien. Zelfs geen vlieg. Het voelt wel veilig, zo'n alerte hond naast je. Vreemd genoeg word ik ook extra alert als Biggels zo tekeer gaat. Mijn spieren spannen aan en ik kijk extra scherp om me heen. Zo ben je ineens een mini roedel met z'n tweeën en zo ben ik ook van mijn stuk als er een doodgewoon struikje langs de weg staat.

Licht van boven

2012-02-29T10:08:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Als je in de auto zit flitsen huizen voorbij. Je ziet vrijwel niks binnen. Zodra het avond wordt gaan alle lampen aan. Huishoudens met elk zijn eigen sfeer en gewoontes. Het ene gezin eet spruitjesstamp, het ander een pizza.

Ik heb vroeger geleerd dat ik niet bij mensen naar binnen mag staren. Als je in de auto zit zie je ook vrijwel niets. Je ziet slecht of een ruimte verlicht is of niet. Zo viel het me laatst op dat heel veel mensen een ruimte van bovenaf verlichten. Interessant. Ik doe dat precies andersom.

Onze verlichting in huis heb ik zo geregeld dat er van onderaf verlichting is. Ik vind dit heel prettig. Alex bromt wel eens dat het wat donker is in huis. Daar heeft hij gelijk in. Het enige wat ik hier tegenin kan brengen is: zo'n enorme schijnwerper van bovenaf is niet gezellig!

Wij zitten dus avond aan avond in het schemerdonker. Op de tast zoeken wij naar de afstandbediening van de tv en als we lezen knijpen wij met de ogen. Maar, het is wel gezellig.

Kleefliedjes

2012-02-28T08:53:00.001+01:00

Jeska Verstegen

Het zijn dikwijls eigenaardige liedjes. Of het is slechts een stukje uit een liedje. Soms zitten zij als het ware vastgeplakt in mijn hoofd. Zoals vanochtend toen ik opstond. Een liedje van Monty Pyhton: 'Always look on the bright side of life.' Met het onmiskenbare fluitdeuntje... Het is erg grappig, maar na de tienduizendste keer is het minder leuk.

Mijn hersens ratelen aan een stuk door. Ook 's nachts. De meeste mensen slapen dan. Ik niet. Ik ratel. Meestal plakt er op extreme ratel-dagen een liedje in mijn hoofd. Misschien dat, aangezien het steeds hetzelfde deuntje is, mijn hersens een poging doen om zo orde aan te brengen in mijn denkchaos. Maar waarom kiezen zij dan niet iets leuks om eindeloos te herhalen? Of zou alles vervelend worden na talloze herhalingen?

Een gekke gedachte is dat op dit moment over de gehele wereld héél véél mensen rondlopen met kleefliedjes in hun hoofd. Stel je voor dat er een volumeknop op je hoofd zat. Je zou alle liedjes die weerklinken in mensenhoofden hardop horen. Een kakofonie van kleefliedjes!

P.S. Mocht ik per ongeluk het Monty Pyhton liedje nu in je hoofd hebben gelokt dan geef ik bij dezen mijn oprecht excuses. Misschien kunnen we liedjes uitwisselen?

2012-02-26T08:21:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Wij wonen al een aantal jaar op dezelfde plek. Toen wij hier net woonden moest ik erg wennen. De opstapjes, de opbergplaatsen, de omgeving, de lichtval in huis, de geluiden en veel meer. Aan het einde van de dag was ik moe van het wennen.

Na een paar maanden ging het al beter. Ik kreeg een routine. Na een paar jaar vergat ik hoe ik in het begin van de verhuizing 'zoeken' moest.
Routine is gunstig, maar het maakt ook dat je niet verder ontdekt. Terwijl er mogelijk efficiëntere manieren zijn om iets te doen. Dat probeer ik de laatste tijd uit.

Het gaat om kleine dingen. Mini ontdekkingen. Mijn pyjama over de verwarming hangen in plaats van aan de deurkruk tijdens het badderen. Zo heb je zelfs een lekker warm gebakken nachtgewaad als je uit de douche komt. Het kledingstuk valt niet meer op de natte badkamervloer. Dit overkwam mij regelmatig. Wonderlijk dat ik niet eerder deze oplossing vond. Dat heb je nou met 'blinde' routine.

Vast zitten in patronen. Ik stel me voor dat veel mensen dit herkennen. Neem onze overburen, die nog dagelijks vechten met hun raamding. (klik hier voor het verhaal van het raamding.)
Het gaat te ver om ál je dagelijks handelingen continue onder de loep te nemen. Eén handeling per dag bewust nagaan, dat zou misschien kunnen!

Selectief kijken

2012-02-23T09:23:00.000+01:00

Jeska Verstegen

'Zag je me niet?'
'Nee, waarschijnlijk niet,' antwoordde ik. 'Waar was je dan?'
'Aan het begin van het fietspad. Je keek nog om!'

Als ik over de dijk loop, loop ik eigenlijk op het fietspad. Er is geen stoep. Op het fietspad kijk ik regelmatig achterom om te zien of er fietsers, brommers, skaters, wielrenners of woest scheurende scootmobielers aankomen. Biggels loopt los en blijft bij mij in de buurt maar wil wel eens een onverwachte beweging maken.
Als ik omkijk scan ik alleen rijdende individuen op het fietspad. Op de een of andere manier schakel ik de rest uit terwijl ik waarneem in deze omkijk-seconde. Zo mis ik dus de in de verte wandelende mensen. Ik kijk selectief.

Biggels kijkt anders selectief. Hij kijkt bijvoorbeeld naar wat zijn neus 'ziet'. De rest valt weg. Of hij ziet wat hij verwacht. Dit is dikwijls onjuist.
Een voorbeeld: Paddy de Golden Retriever is zijn beste vriendje. Paddy en zijn baasje komen met de auto (een witte Kia Picanto) naar de grienden. Zij parkeert haar Kia altijd op dezelfde plek. Biggels en ik wandelen dagelijks langs deze parkeerplaats. Iedere auto op deze plek, ongeacht of het de witte Kia Picanto is of niet, Biggels verwacht Paddy. Hij maakt vrolijke bokkensprongen. 'Woeh! Paddy!'

Zo heeft Paddy's baasje volgens Biggels in een flink aantal voertuigen gereden: Een gemeentekarretje, een dikke Audi 80, een BMW met boot in aanhanger, een grote tankwagen op weg naar de waterzuivering en verschillende bestelwagens. Wonderlijk toch dat kijken, niet altijd zien betekent.

Sleutel-ritueel

2012-02-22T08:58:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Heb ik hem nou? Even controleren. Ja. Ik kan de deur nu sluiten. Dit soort gedachten gaan door mijn hoofd voordat ik de voordeur dichttrek.
De voordeur is nog nét niet helemaal dichtgetrokken en ik tast nóg eenmaal in mijn jaszak of de huissleutel echt aanwezig is. Het is alsof ik er vanuit ga dat de sleutel ineens besloten heeft dat hij er zat van heeft om sleutel te zijn en dat hij stante pede de wijde wereld is ingetrokken. Op slag verdwenen.

Ik heb een sleutel-ritueel. Voordat ik naar buiten ga moet ik een aantal keer nagaan of de sleutel daadwerkelijk in mijn jaszak zit. Zelfs al heb ik een minuut geleden de sleutel zelf in mijn jaszak gestoken, ik moet het nóg een keer navoelen als ik buiten sta.
Waar dit gedrag vandaan komt weet ik niet. Het is er in de loop der tijden stiekem ingeslopen.

Het is lastig als je de huissleutel vergeet mee te nemen. Het is geen groot drama. Toch gedraag ik mij alsof de wereld zal vergaan als ik de deur sleutelloos achter mij dichttrek.
Misschien is het ook wel zo, symbolisch gezien. Je verlaat immers je veilige nest om de wereld in te trekken. Zelfs uitjes met Biggels zou je zo kunnen noemen. Tja, en op een gegeven moment wil je weer naar dat veilige nest terug. Dan heb je die nestsleutel nodig! Vermoedelijk zal het voor eeuwig bij mij blijven: Mijn sleutel-ritueel.

Knap verhullen

2012-02-21T09:37:00.000+01:00

Jeska Verstegen

De dierenarts vertelde ons dat Biggels een virusje te pakken had. Alex en ik kunnen het als weinigen direct zien als Biggels zich niet goed voelt. Zo krijgt hij, ook als hij moe is, zelfs walletjes onder de ogen. Biggels is erg knap in het verhullen dat hij zich niet goed voelt. Het is een natuurlijk mechanisme dat in werking treedt om zichzelf te beschermen. Dieren die zwak zijn, door bijvoorbeeld ziekte, zijn immers erg kwetsbaar in de natuur. Prooi.

Biggels:

Kijk ik ben niet ziek! Ik speel. En, het voornaamste, ik kwispel nog! La la la! Pffft...

Ik, al knuffelend:

Je bent een lieverd, gekke meneer Biggels, met je mooie staart als een antenne. Soms, heel soms, is de ontvangst van vrolijke liedjes gewoon wat minder. Intussen is Biggels volledig hersteld en is zijn staartontvangst weer 100%

Ga je mee met de bereboot?

2012-02-20T09:26:00.000+01:00

(hele oude illustratie van) Jeska Verstegen

De afgelopen dagen ben ik veel aan het verzinnen. Ik heb een erg leuke opdracht gekregen en daar is mijn brein volop mee bezig. Interessant is dat mijn hersenen dan op een andere manier gaan denken. Informatie komt anders binnen.

Vorige week donderdag was de modem van het internet bij ons aan het sputteren. Ach, ja, machines. Soms haperen ze. De internetverbinding plaagde mij en ik mailde Alex op kantoor. (Mail wilde nog wel.)
Alex mailde mij terug: "De modem moet waarschijnlijk even gereboot worden."

Met mijn verzin-hoofd las ik echter: "De modem moet gebereboot worden." Wat leuk dacht ik. In mijn gedachten ging ik terug naar de woensdagmiddagen van mijn jeugd waar het programma: De Bereboot werd uitgezonden.

Al snel las ik het woord 'gereboot' wel goed. De modem moest opnieuw opgestart worden.
Het is intrigerend waarom ik het woord fout las. Het moeten mijn verzinhersens zijn geweest. Ik was helemaal niet bezig met de werkelijke wereld om mij heen. Een wereld waarin modems gereboot moeten worden. Ik leefde in mijn eigen werkelijkheid en ik gaf zo een passende betekenis aan het woord.

Intussen ben ik even met mijn hoofd uit de wolken gekomen. Alex heeft de modem gebereboot (want dit woord houden we er nu in. Dat begrijp je) en ik plaats ik weer gekke blogstukjes.

Paarden uit water

2012-02-16T08:44:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Voorbije dingen een nieuw leven geven. Het kan.
Eens was er een boom. De boom doorstond veel jaargetijden. Op een dag was de boom oud en stierf af. Water voerde de houten stronken en takken mee. Dit is een verhaal waarin drijfhout een paard kan worden.

De Engelse kunstenaar Heather Jansch vertelt dit verhaal met haar kunst. Ze maakt voornamelijk paarden van drijfhout. Ze zoekt het hout aan de waterkant en 'boetseert' in haar atelier sierlijke houten paarden. Het verhaal begon op de dag dat haar zoon een oud stuk klimop vond en het haar liet zien. De tak had vreemde kronkels. De vormen zetten haar aan aan het denken. Een Eureka-moment. Het idee om van drijfhout paarden te maken galoppeerde onstuimig haar hoofd binnen.

Het moet geweldig zijn om zo'n prachtig idee uit te werken. Het resultaat is uniek. In je verbeelding hoor je de paardenhoeven over het gras gaan, dat de paarden in wezen van hout zijn vergeet je gewoon.

*Klik op Heather Jansch om de foto's te bekijken!

Plooien in mijn jas

2012-02-15T08:47:00.000+01:00

(Foto van ill.) Jeska Verstegen

Het winterweer laat zijn sporen na. Buiten in de natuur, maar ook op mij. Mijn haren wapperen in het koude winterweer. Hierdoor splijten de haarpunten, zo zei de kapper. Mijn handen - ondanks dat zij meestal in wanten gestoken zijn - hebben ook te lijden van de kou. Dit is vooral te zien bij de knokkels van mijn vingers.

Knokkels. Als je dit woord een aantal keer hardop zegt wordt het een eigenaardig woord. Knokkels. De huid over de vingerknokkels is als plooien in stof. Plooien in onze mensenjas. Het is handig dat het vel rond de vingers ruimer zit. Het is praktisch met het buigen. Toch, als ik ik er lang naar kijk, zou ik de plooikreukels willen strijken. Dit gaat natuurlijk niet. Vaseline is een goed alternatief.

In mijn verbeelding zie ik lezers van dit stukje even naar zijn of haar eigen vingerknokkels staren. Je bent zo aan ze gewend maar vandaag zie je ze weer even opnieuw!

Vervelen

2012-02-14T09:13:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Het Aangeklede Paard is een blog waar ik mij bezighoud met zaken die mij een opgetogen gevoel geven. Als mens kan je een opgewekt gevoel voelen omdat je ook de andere kant hebt ervaren. Dus ik ga heel even mopperen.

Televisie. Het bestaat. Het is zelfs een mooi medium. Beeld en geluid komen zomaar de kamer instromen als je een knop indrukt. Ik kan mij verbazen over het feit dat er erg veel zenders zijn maar heel weinig plezierige programma's. Het grootste gedeelte op de buis is niet meer dan weg-zap-waardig. In mijn beleving zijn tv-bonzen wolfachtig uit op veel geld en minder uit op het maken van mooie uitzendingen.

Die programma's waar je het gevoel hebt, als zij zijn afgelopen, dat je iets wijzer bent geworden. Of dat je geïnspireerd bent geraakt. Het programma 'Boeken' is voor mij zo'n programma. Het wordt gepresenteerd door Wim Brands. Er komen mooie, interessante en leerzame boeken aan de orde. Dikwijls zijn de gesprekken inspirerend. Een interview met de filosoof Awee Prins bijvoorbeeld: Als je hier klikt kan je het bekijken op 'uitzending gemist'
Het enige nadeel is dat je een héél lang boeken-verlanglijstje krijgt!

WC rol of Wormhole

2012-02-13T10:45:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Een crème-witte omgeving. Geen sneeuw, het is er niet koud. Her en der zitten groeven, maar daar kan hij gemakkelijk overheen lopen. Er liep een Chilopoda door onze badkamer. Ofwel een gewone duizendpoot.

Ik kon mij voorstellen dat het diertje in de badkamer zat. Buiten is het immers koud. Helaas vind ik duizendpoten geen welkome gasten. Ik besloot hem dan ook geen kopje thee aan te bieden. Sterker nog, ondanks de koude..., besloot ik hem buiten te zetten. Ik pakte een kartonnen wc rolletje uit de afvalmand en liet de Chilopoda in de kartonnen tunnel lopen. Buiten zette ik de wc rol bij een berg bladeren. De duizendpoot wandelde op zijn gemak bladeren in.

Toen ik weer binnen was dacht ik nog na over het voorval. Duizendpoten denken niet. Dit nemen wij mensen aan. Toch moeten ze een soort bewust zijn hebben, stel ik mij voor.
Je loopt als duizendpoot door een immense crémewitte omgeving, ineens komt er een tunnel uit de lucht vallen. Je loopt de tunnel in. De tunnel zweeft en plotseling ben je in een hoop bladeren belandt. Dit moet toch op zijn minst een beetje wonderlijk zijn voor zo'n diertje?

Misschien, heel misschien, vertelt hij nu aan zijn vriendjes dat hij, als eerste duizendpoot ter wereld, door een wormhole heeft gereisd. Met enige fantasie, zou dit kunnen. Toch?

Blooswangen

2012-02-10T08:09:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Even geleden was ik op visite. Ik had een gesprek met een moeder van een meisje van een jaar of drie. 'We zingen veel samen,' vertelde de moeder. 'Wat enig,' zei ik, 'mag ik misschien wat horen?'

Verwonderd merkte ik op dat het driejarige meisje blozend naar de vloer keek. Ze stamelde. Het drie jarige meisje was verlegen. Zo jong en toch al verlegen? Ik probeerde mij te herinneren wanneer ik voor het eerst verlegen was.

Zou verlegenheid een voorportaal voor schaamte zijn? Ik moet eens opzoeken of dit juist is.Vroeger schaamde ik mij snel. Of, zoals Annie M.G. Schmidt het eens mooi verwoordde: 'aanleg voor schaamte.' Heel herkenbaar. Over bewust wat mensen zouden kunnen denken. Het mooie van ouder worden is dat schaamte minder wordt. Je denkt sneller: Ach....

Klein voorbeeld. Deze hele week had ik het erg koud. Het interesseerde me niet wat ik bij elkaar aantrok, als ik het maar warm had. Jaren geleden had ik liever kou geleden. Stel je voor, je loopt voor gek! had ik gedacht en dan moest ik het doen met de warmte van mijn schaamrode wangen. Nu niet meer: Geruiten sokken, stippen bloes, streep trui, het hindert niet, als het maar warm is.

NU

2012-02-08T08:46:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Vroeger las ik wel Suske & Wiske stripboeken. Meestal kwamen zij tevoorschijn in de Grote vakantie. Ik lag in de zomerzon in het gras. Voor mij lag een stapel Suske & Wiske's. De oranje omslagen van de stripboeken staken fel af tegen het groene gras. Soezend in de zon met een leuk avontuur. Heerlijk. Ik moest niets, niks leidde mij af, slechts een mier stak zo nu en dan het stripboek over. Ik had zeeën van tijd.

Vooral de avonturen geschreven en getekend door Willy Vandersteen vond/vind ik leuk. Een paar momenten herinner ik mij goed. Een zin van Lambik bijvoorbeeld.

'Dag melkboer, vandaag geen melk, ik bedoel morgen, want ik schrijf dit gisteren.'

Buiten het feit dat dit erg grappig geformuleerd is, zit er ook geestig besef van tijd in verweven met door elkaar lopende Nu-momenten.
'Tijd' vind ik eigenaardig. Een wonderlijk begrip. Iedereen beleeft tijd anders. Ik kan hierover eindeloos prakkiseren. (Eindeloos is overigens een vaag begrip van tijd en eigenlijk onzin.)
Omdat tijd mij interesseert schreef ik er eens een gedichtje over. Het gaat over mijn poging om in het nu te leven. En dat is niet gemakkelijk!

Als je NU aan gister denkt

leef je in het verleden.

Als je NU aan morgen denkt

dan leef je niet in het heden

NU is NU en terwijl je dit leest

is de vorige NU alweer geweest

Hersenen vliegen van hot

naar her, van voor naar achter

handig zou zijn: een reisverbod

dan doe je alles veel aandachtiger

Lees dit NU

Vergeet NU NU

Roep continu

NU is NU!

Geheel uitschuifbaar

2012-02-07T09:20:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Ons huis heeft hoge plafonds. Vooral het schoonmaken van het badkamerplafond is een intensieve klus. Wij balanceren dan griezelig op de ladder en boenen met een spons het plafond. Het is ellendig. Water druipt je mouw in en druppels sop spetten in je ogen.
'Wat doen jullie nu?' vroeg laatst iemand verbijsterd, 'zo moet je dat niet doen! Ga naar de Blokker, dáár hebben ze precies wat je nodig hebt.'

Ik bezocht een Blokker, 75 kilometer verderop, in Amsterdam. Op een dag, dat ik sowieso in het Amsterdamse moest zijn. 'Goedemorgen,' zei ik tegen de vriendelijke juffrouw en ik vertelde haar wat ik zocht. Vol trots wees zij mij haar voorraad telescopische schoonmaakzwabbers aan. Ik kocht er een.

Ik was de trotse eigenaar van een telescopische schoonmaakzwabber. Ik liep door Amsterdam. Tot mijn grote verbazing had ik veel bekijks met mijn super-zwabber. Ik had dit niet verwacht. Amsterdammers zijn zoveel wonderlijke situaties gewend.
Vroeger had ik me opgelaten gevoeld met mijn zwabber middenin de stad. Nu lachte ik de kijkers vriendelijk toe. Later begreep ik de reden van de nieuwsgierige blikken: Iedereen wilde zo'n telescopische schoonmaakzwabber.

Thuisgekomen probeerden wij buiten hoever de zwabber kon worden uitgeschoven. Het ding reikte zo hoog dat wij duiven opschrikten uit de dakgoot. Niets houdt ons nu meer tegen. Wij poetsen als het moet zelfs de hoge wolken in de lucht stralend wit!

Slangen van sneeuw

2012-02-06T09:04:00.002+01:00

(oude) illustratie Jeska Verstegen

De wind danste wild over het wegdek. Meestal zie je dit effect niet, maar dit keer verraadden de kleine sneeuwkorretjes zijn aanwezigheid. De eerste gevallen sneeuw kronkelde in wonderlijke patronen over de weg. Het was alsof het asfalt bedolven was met sneeuwslangen.

Vrijdag zat ik op de weg. Ik hoopte dat ik na mijn afspraak meteen naar huis kon rijden en zo vóór de sneeuwbui binnen kon zijn. Het liep anders. Ik heb uren in de auto gezeten om steeds een héél klein beetje dichterbij huis te komen.

Als je auto rijdt concentreer je je goed. Op een gewone dag, zonder extreem weer, kan je tijdens het autorijden: De radio beluisteren, het een en ander denken en wat om je heen kijken. Dit was vrijdag de 3e februari niet mogelijk. Ik moest geconcentreerd en alert blijven. De sneeuw bleef op de weg liggen en de auto - helaas zonder winterbanden - gleed als een boot over water. Daarbij was ik beslist niet de enige op de weg!

Wat wonderlijk dat je als mens jezelf zo kan concerteren op één handeling gedurende een lange tijd. Concentratie bestaat uit verschillende dingen. Wilskracht en inschattingsvermogen bijvoorbeeld. Typerend voor topsport.

Eenmaal thuis aangekomen sloeg de vermoeidheid toe. Toch besefte ik dat ik ook een gevoel van overwinning ervoer. Zonder brokken had ik de sneeuwslangen overwonnen! Bíjna een sportprestatie!

2012-02-04T10:28:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Het was deze week erg druk. Ik moest veel werk inhalen en ik had afspraken buiten de deur. Sommige werkzaamheden moeten dan wachten. De was bijvoorbeeld.

Wij hebben een rieten wasmand die wordt afgesloten met een rieten deksel. Zowel Alex als ik doen al het vuile goed keurig in de wasmand. Er past aardig wat wasgoed in de mand. Als je een dag of wat later wast is dat niet erg. Als je echter een week te laat bent met wassen, stijgt het wasgoed boven de rand van de mand uit waardoor er een wasgoedberg ontstaat.

Gisteravond keek ik naar de was-berg. Ik had zo'n pret. Menselijk gedrag vind ik iedere keer opnieuw weer boeiend. Ondanks het feit dat de was intussen ver boven de rand van de wasmand uittorende, zetten wij beiden nog steeds keurig de wasmanddeksel terug bovenop de berg wasgoed. De deksel stond wel een beetje scheef, als een alpinopet op het hoofd van een Fransman.

De wastoren wordt vandaag nog hoger want ik ga vandaag niet wassen. Morgen weer. Vandaag ligt er sneeuw, we moeten niet weg, dus wij gaan met Biggels de sneeuw in!

WAS-STAKING!

Beïnvloedbare lijnen

2012-02-02T08:56:00.000+01:00

Jeska Verstegen

'Ik zie je altijd zitten,' werd er tegen me gezegd. 'Ja, dat geloof ik,' antwoordde ik lachend. Ik was op een verjaardag. Een van de mensen uit onze straat vroeg naar mijn tekenwerk.

Ik vertelde dat ik in het raam zit te tekenen omdat er dan veel licht op mijn bureau valt. Uiteraard licht van links. Ik ben rechtshandig, dus dan valt de schaduw van me af. Een schaduw op mijn tekenvel vind ik hinderlijk. Ik vertelde haar nog een grappig feit van het tekenen bij het raam, náást de verwarming.

Als in de winter de verwarming hoog aangaat moet ik hiermee rekening houden als ik teken. Inkt droogt dan veel sneller. Deze extra warmte moet ik incalculeren, anders komen er lelijke drooglijnen in het eindresultaat. In de zomer heb ik het raam dikwijls openstaan. Ook dan werk ik anders. De wind, die over je schouder even mee komt kijken naar je tekenwerk, blaast alles sneller ook droog. Je moet rekenen en inschatten, bíjna natuurkunde!

Het is boeiend hoe van alles invloed kan hebben op een tekening. Als ik het te koud heb dan worden de lijnen krampachtig. Als ik het te warm heb dan worden de lijnen ongedurig. Zo spelen er nog meer factoren een rol. Je moet alert en scherp zijn! Jezelf onder controle hebben. Een intrigerende kant van het illustratieve vak!

Ik ben als de wind

2012-01-31T08:36:00.001+01:00

Jeska Verstegen

Biggels:

'Kijk, dit ben ik met wind mee! Woeeeei! Tegen de wind in hollen is ook leuk. Dan flapperen mijn oren naar achter in plaats van naar voren, dat vind ik fijn.

'Sneeeeeuw! Springen! Glijden! Hollen! Zwieren! Het is zo heerlijk om met mijn kin boven de sneeuw te schuiveren. Ik krijg dan een sneeuwbaard, zo lijk ik oud en wijs.'

Ik:

Biggels, onze flatcoat, heeft vrijwel altijd een vrolijk humeur. Een karakter waar voortdurend de krokussen bloeien. Bij bepaalde weersomstandigheden verandert vrolijkheid in euforie. Sommige mensen noemen dat druk. Alex, Biggels en ik noemen het: levendig. Het is een feest om te zien, ik wilde dat ik het kon inlijsten.

Met of zonder wangen

2012-01-30T11:08:00.000+01:00

Jeska Verstegen

(Met wangen)

Klik voor groot

Op het ogenblik werk ik aan drie boekopdrachten tegelijk. Alle illustraties zijn in zwart/wit. Ik maak graag zwart/wit tekeningen. Het zetten van vlotte lijnen op papier voelt vrij. Toch is in mijn beleving afwisseling prettig. Illustreren ervaar ik misschien als het weer. Voortdurend zon vind ik niet fijn en altijd regen is óók niks. Afwisseling. Kleur illustraties, zwart/wit werk (en schrijven!)

In mijn kamer, achter mijn werktafel, illustreer ik figuren uit de boeken. Ik zie hen zo voor me. Ik vang hun karakter met lijntjes op mijn witte tekenvel. Ik beoordeel streng of een tekening die klaar is ook daadwerkelijk een eindresultaat is. Daarna gaat het werk op de bus, naar de uitgeverij.
Soms ziet de uitgever iets anders in de tekening dan dat ik zag tijdens mijn eindbeoordeling. Als ik mij kan vinden in de aanpassing, verander ik het.

Ik tekende een voluptueuze oma. Ze had gezellige bolle wangetjes en haar wangen zette ik aan met twee lijntjes rond de mond. De uitgever vroeg of de lijntjes weg gehaald konden worden. Ze vond het wat vreemd staan. Ik probeerde de tekening door haar ogen te zien in plaats van door mijn eigen ogen. Ik zag wel wat ze bedoelde en in Photoshop haalde ik de lijntjes weg. Eenvoudig.

Het is wonderlijk zoals jouw eigen ogen vinden dat iets er logisch uitziet, terwijl een ander paar ogen dat niet vindt. Daarom is best handig om een frisse blik te hebben van iemand. Kritiek is dus zeker niet ongunstig. (Al is het wel prettig als kritiek plezierig gegeven wordt.)

Voorheen had ik de illustratie vanwege deze twee lijntjes overigens opnieuw moeten illustreren. Door het computerprogramma Photoshop was het nu een paar seconden werk. Zo is vooruitgang, net als kritiek, niet altijd ongunstig...

Jeska Verstegen

(Zonder wangen)

Klik voor groot

De klank van zand

2012-01-28T09:08:00.000+01:00

Jeska verstegen

Hond + langharig + grienden + spelen = zand in huis. Wij maken Biggels altijd schoon als we van buiten komen. In de kast liggen oude handdoeken. Biggels geeft trouw zijn voor -en achterpoten aan. Ondanks het schoon schrobben moet er toch veel gestofzuigd worden. Ik vind stofzuigen niet erg. Ik zing meestal tijdens deze klus.

Het viel me laatst op dat zand dat wordt opgezogen en door de stofzuigerbuis heenzwiert, een mooi geluid maakt. Het is alsof het zand zingt. Een prachtig klein geluidje. De klank van het snel bewegende zand tegen het staal is als muziek. Helaas klinkt het gebrom van de stofzuiger er doorheen.

Als ik uitvinder geweest was zou ik een muziekinstrument bedenken: De Zandzinger. Ik zou de subtiele zandklank weten te bewaren en het bromgeluid van de stofzuiger laten verdwijnen. Ik denk dat het instrument de hele wereld zou veroveren!

Naar de wasserette

2012-01-27T08:58:00.000+01:00

Jeska Verstegen

De tennisbal waar Biggels' buiten mee speelt was erg vies geworden. Ik liep (gelaarsd) een stukje de rivier in en gooide de bal voor mijn voeten in het water. De bal draaide rond. Biggels vond het een prachtig spel.

Een grote, zware boot vaarde juist voorbij. Hierdoor ontstond golfslag. De bal dobberde druk rond in de bedding van de rivier. Ik ging helemaal op in mijn bezigheid. Voorovergebogen bestudeerde ik de viezigheidsgraad van de bal en duwde de tennisbal vervolgens nog eens met de werpstok onderwater. 'Dit is geen rivier, dit is een ballenwasserette,' zei ik tegen Biggels. Precies op dat moment dook een andere hondenbezitter op. 'Wat zeg je nou?' vroeg hij verbaasd.

'Een ballenwasserette,' herhaalde ik.

De man keek me verwonderd aan. Hij had een dergelijk woord niet verwacht. 'Wat?,' vroeg hij nogmaals. 'Oh,' zei hij na mijn uitleg.

Ik zou een woordenboek kunnen maken van alle verzinbewoordingen die ik in het dagelijks leven gebruik. Alex heeft een heel nieuw vocabulaire moeten bijleren toen hij me net leerde kennen. Woorden komen mij soms moeilijk aanwaaien en dan verzin ik maar wat.

Meestal let ik goed op als ik in gesprek ben met iemand. Dan zoek ik zorgvuldig naar woorden. Op een moment dat ik bijvoorbeeld met Big buiten ben, dan ben ik niet op mijn hoede. Tja, en dan krijg je rare uitspraken als: Ballenwasserette.

Een mensenhart

2012-01-26T08:43:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Klein, grijs thee-ei-rekje

Mijn hart staat plotseling wagenwijd open voor ietwat zielige dingen. Er borrelt een gevoel op: Ik moet het redden! Hét kan van alles zijn. Dit keer was het een mini rekje, of zoiets.

Ik liep door een winkel. De ruimte stond vol spullen. Bijna teveel. Er stond zoveel dat ik eigenlijk niks meer wilde kopen. Alle voorwerpen schreeuwden luid om gezien te worden. Eén voorwerp zei niets. Het was muisstil.
Een klein, grijzig voorwerp stond goed verscholen in de kast. Voorzichtig pakte ik het op. Het was een rekje om een thee-ei aan op te hangen. Wat handig, dacht ik, dat kunnen wij goed gebruiken. Ik rekende het (kleine) bedrag voor het stille standaardje af.

'Ach,' zei Alex toen ik het hem liet zien. Hij keek me aan en droeg een lach van oor tot oor. Zonder woorden begreep hij precies wat er in de winkel was gebeurd. Hij kent me goed.

Het thee-ei-rekje moet wel getemd worden. Hij is wild, wankelt op zijn pootjes en hij heeft me tot bloedens toe gebeten. We leren elkaar steeds beter kennen en ik moet verklappen dat ik nu al erg aan hem gehecht ben. Eigenaardig toch, zo'n mensenhart!

Stil uitbreken

2012-01-24T08:45:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Conformeren kan ik niet goed. Ik houd niet van kaders en ik voel altijd verzet als ik iets móét. Waar dit vandaan komt weet ik niet precies. Ik verzet mij graag in stilte, zonder enig kabaal.

Mijn verzet laat zich ook zien in kleine dingen. Tijdens het boodschappen doen bijvoorbeeld. Een boodschappenwagen dient men voort te duwen. Er zit een stang voorop de kar en daar behoor je gebruik van te maken. Ik doe dit niet. Ik trek de kar voort aan de achterkant van de wagen of sleur het ding mee aan de zijkant, alsof het een grote, logge tas is.

Kaders om tekeningen zijn ook vreselijke dingen. Tenminste dat vond ik. Uit een illustratief kader breken vind ik heel prettig. De tekening hierboven is een goed voorbeeld van stil uitbreken.

'Stil uitbreken' is overigens een aardig contrast, aangezien uitbreken meestal met wat herrie gepaard gaat. Zo zie je maar, wéér stil verzet!

Het draaiboek van aaien

2012-01-23T09:58:00.001+01:00

Jeska Verstegen

Een vreemde mevrouw komt op ons aflopen. Ze jubelt luid, 'oh wat een enige hond,' en zonder waarschuwing steekt zij haar hand uit en wil Biggels aaien. Biggels deinst achteruit en kijkt mij verbolgen aan. Alsof ik deze misdaad op mijn geweten heb.

De mevrouw grinnikt en zegt, 'wat een eigengereid dier!' Daarna loopt ze verder.
Biggels roept haar na: 'Mevrouw, u aait mij niet volgens het officiële aai-draaiboek van honden. Ik wil uw ge-aai niet aan mijn hoofd! Kriebelen onder de kin mag, een krabbel bij het achterwerk is ook in orde, maar het hoofd is verboden. Streng verboden.
De mevrouw kijkt nog even lachend om. Ze heeft het niet begrepen.

Biggels en ik lopen verder. 'Ik weet het, ik weet het', zucht ik. 'Veel honden vinden het niet prettig als zij over de bol geaaid worden.'
Ik mag Biggels wél op zijn hoofd kroelen. Het heeft te maken met de rang in de roedel. Die rangorde is in de hondenwereld erg belangrijk.

'Weet je, Big, ook in de mensenwereld bestaat rangorde. Helaas is deze rangorde soms gewoon gekocht of op een andere manier verkregen. Dat maakt het allemaal erg ingewikkeld.'
Biggels knikt en vraagt: 'Mogen mensen zomaar op jouw hoofd kriebelen?'
'Nee,' antwoord ik beslist.

Ontleden

2012-01-21T08:48:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Vroeger luisterde ik regelmatig naar het radioprogramma van Ischa Meijer. Ischa Meijer was (onder andere) een journalist. Een man met een ingewikkelde achtergrond en dat bepaalde gedeeltelijk wie hij was als mens en bepaalde (denk ik) deels ook de manier waarop hij interviewde.

Ischa Meijer had een bepaalde interview-stijl waar iedere gast op zijn of haar eigen manier op reageerde. Als de geïnterviewde in de verdediging ging, kreeg hij of zij die energie terug. Als hij het gevoel had dat iemand om de hete brei heen draaide, rook hij dat, zoals een bloedhond prooi rook. Hij bestudeerde de persoon voor hem én zijn omgeving.

De manier waarop Ischa Meijer met mensen sprak vond ik wel intrigerend. Hij ontleedde hen met woorden. Zoiets. Soms stelde ik mij voor dat ik op de plaats van de geïnterviewde zat. Wat zou ik doen? Hoe zou ik reageren? En waarom?
Het is sowieso grappig om te proberen door de ogen van een ander naar jezelf te kijken. Alsof je door een zonnebril heenkijkt, alles krijgt een andere kleur.

Een interviewer als Ischa Meijer bestaat niet meer. Het was lang geleden dat ik het programma beluisterde. Ik vond het aardig om te ontdekken dat Ischa Meijer's interviews online staan. Als je hier klikt kan je een aantal voorbeelden beluisteren.

Een interview dat mij goed bijgebleven is, is een interview met Annie M.G.Schmidt. Als je hier klikt kan je het bekijken. Het neemt wel wat tijd in beslag, maar ach, het is weekend. Annie, de schrijsfter met een oma-achtig voorkomen, krijgt een nieuwe kleur!

Finetunen

2012-01-20T08:39:00.000+01:00

Foto (poos geleden) Jeska Verstegen

Geloof het of niet, maar er schuilt iets gunstig in de griep hebben. De eerste dagen heb je nauwelijks kracht. Zelfs denken lijkt een opgave. Zodra je lijf wat bijkomt van de strijd die het levert tegen het griepvirus heeft het brein wel weer tijd om te denken.

Als je werkt zit je in een bepaald ritme. Dit zorgt ervoor dat je dingen opneemt die passen bij dat tempo en die denkwijze. Ik kijk uiteraard ook dan om mij heen. Ik heb het nodig, ik gebruik dit voor mijn werk.
Als je griepend op de bank ligt beleef je dezelfde tijd anders. Sowieso trager. Het is alsof je een film bekijkt met meer frames per seconde.

Zo bedacht ik mij dat je een soort kijkfrequenties hebt. Je kan je manier van kijken dus finetunen als op een radio. Nu ik weer wat opgeknapt ben ga ik proberen of ik deze verschillende kijkfrequeties kan vasthouden. Ik ga proberen om niet te verzanden in kijken met ruis, ofwel háást.

Mijn grieptijd zat vol kleine momentjes. Zo zag ik een kaars, heel langzaam, doven. Het is mooi om te zien, bijna ontroerend. Even een gloeiend puntje warmoranje, er vormt zich een sierlijk sliertje cirkelende rook... Uit.

P.S. Dank voor alle lieve beterschapswensen!

De kleur van Supradyn

2012-01-16T08:09:00.000+01:00

foto van een oude illustratie van mij

Goud - de kleur van Supradyn - is het zwaard waarmee ik sinds vrijdag vecht tegen: GRIEP!

Griep komt nooit uit. Als je freelancer bent al helemaal niet. Er is niemand die even achter mijn bureau gaat zitten en mijn taken overneemt. Alex en Biggels hebben het allebei aangeboden. Heel lief. Biggels neemt vandaag een klus voor Zwijsen van mij over. Hij zit nu aan mijn tekentafel. Hij heeft zojuist ontdekt dat de stoel kan ronddraaien...

Weer of geen weer?

2012-01-13T09:20:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Sommige voorvallen in de geschiedenis zijn zo ernstig dat ik in mij verbeeld dat het wel geregend móet hebben. Regen vloeide over het landschap als tranen over een wang. Ik denk bijvoorbeeld aan de Tweede wereldoorlog. Vreselijke gebeurtenissen. Het kan toch niet zo zijn dat toen óóit de zon scheen?

Toch scheen de zon in de oorlog, precies zoals in andere jaren. Onder andere Eisenhower hield het weer juist scherp in de gaten. Zo zijn er ook dagen die zo'n mooi moment brengen dat je jezelf inbeeld dat de zon scheen, terwijl het flink stormde.

Op de website van het KNMI kwam ik een leuk tabel tegen. Je kan er het weer per dag opzoeken. Om precies te zijn vanaf 1901! Als ik bijvoorbeeld de geboortedatum van Salvador Dali intyp, kan ik zien wat voor weer het, gemeten in de Bilt, was in Nederland. Het was op 11 mei 1904 een mooie lentedag, met een gemiddelde temperatuur van 13,3 graden.

Ik houd van bewolking en laat het nu ook half bewolkt zijn geweest op mijn geboortedag.

Wil je ook eens kijken?
Als je HIER klikt ga je naar het tabel toe.

Kunst met de K van Kauwgom

2012-01-11T09:47:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Kunst is persoonlijk. Sommige mensen vinden iets kitsch wat anderen juist prachtig vinden. Ik vind het interessant om dat gade te slaan. Ik heb het persoonlijk een beetje moeilijk met enkele moderne kunststromingen maar laat ik nou toch zelf - voor de schuifdeuren van de supermarkt - een geweldig idee voor een modern kunstwerk hebben.

Moderne kunst is een brede term. Hieronder valt o.a. Kubisme, futurisme, surrealisme en dadaïsme. Hiermee kan ik aardig uit de voeten. Pop-art zie ik ook graag en expressionisme. De gedachtegang achter een omgevingssculptuur kan ik (meestal) wel volgen, maar soms gaat dat me te ver.

Ik stond voor de ingang van de supermarkt en bekeek de stoeptegels. Her en der lag kauwgom. Platgetrapt. Grijzige stippen, want de meeste hadden hun frisse kleur verloren. Wat gek, dacht ik, dat iemand dat eens smakelijk in zijn mond heeft gehad. Waarom besluit iemand de kauwgom uit te spugen voor dat hij/ zij de supermarkt ingaat?
Ik bestudeerde de stippen en ontdekte een patroon. Plotseling betrapte ik mezelf erop dat ik dolgraag met een zwarte stift de kauwgomstippen met elkaar wilde verbinden. Wie weet ontstond er een heel mooi patroon? Ik zou bij mijn kunstwerk een bordje kunnen plaatsen: Kunst. Een heus Environment!

Ik heb het niet gedaan. Alhoewel het idee mij nu niet meer zal loslaten elke keer als ik de supermarkt in ga. Ik moet eens opletten of voor iedere supermarkt zo'n kauwgom-stippen patroon ligt. Kunst met de K van kauwgom.

2012-01-10T08:42:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Romantisch? Ach ja, dat ben ik wel. Niet zozeer de 'Barbara Cartland way' maar meer gefascineerd door romantische geheime boodschappen, zoals bijvoorbeeld in de Victoriaanse tijd. Of het beeld van een schilder die met zijn schildersezel en een hagelwit doek de wijde natuur intrekt om te werken.

De Victoriaanse tijd was de periode dat de Engelse koningin Victoria regeerde. Het was onder andere een tijd van welvaart, nieuwe uitvindingen en weelderige kunst. Men pronkte met materiële zaken, áls men geld had. Er was terughoudendheid op onder andere het seksuele en het sociale gebied. Vermoedelijk werd er daarom op een heimelijke manier gecommuniceerd als het liefde betrof.

Een van de geheime manieren om te communiceren was door middel van het het versturen van een ansichtkaart. Als een dame een kaart ontving van een heer kon zij aan de stand van de postzegel op de kaart aflezen wat de heer voor haar voelde. Als de postzegel op zijn kant lag betekende dit: 'I love you'. Zo waren er meer postzegelboodschappen.
In Victoriaanse ontwerpen van juwelen tref je ook symboliek aan. Zelfs aan de manier waarop in die tijd bloemen gerangschikt werden kon je bepaalde boodschappen aflezen.

Nu is dat een beetje anders. Zelfs schilders verliezen iets van de romantiek. David Hockney, de bekende Engelse schilder, gaat niet meer naar buiten met een schildersezel en een hagelwit doek. Hij gaat met zijn ipad naar buiten. Ongetwijfeld heel knap, maar het mist iets... Romantiek!

Biggels' Wereld

2012-01-09T09:13:00.001+01:00

Jeska Verstegen

Biggels maakt ons duidelijk:

'Wat nou, toestanden van het werk doorspreken?

Het is één HELE minuut voorbij mijn etenstijd!'

Biggels is de liefste hond ooit. Het is echt zo. Hij heeft vrolijke liedjes in zijn hoofd en hij heeft zijn geheel eigen pretjes en wijze overdenkingen. Dus ik zal zo nu en dan ruimte op Het Aangeklede Paard maken voor de wijze wereld van onze flatcoat, Biggels.

Biggels is vrijwel altijd opgewekt. Als het om eten gaat is hij echter heel serieus en heel strikt. Vijf uur, is vijf uur.

Markante koppen

2012-01-07T09:10:00.000+01:00

Jeska Verstegen

(klik voor groot)

Sommige mensen herken je na één ontmoeting direct. Anderen beklijven minder goed. Hoe kan dat?

Ik ben niet goed in het herkennen van gezichten. Ik doe altijd mijn best om een gezicht aan de hand van een ezelsbrug in mijn hoofd op te slaan. Af en toe lukt me dat niet en dan slaat het zweet mij uit als er iemand voor me staat en ik krijg de naam er niet bij geplakt in mijn hoofd.

Markante gezichten maken onthouden gemakkelijk. Opvallende gelaatstrekken. Maar wat is markant? Als ik nu mijn ogen sluit en ik denk aan herkenbare gezichten komt (vreemd genoeg) als eerste Simon Carmiggelt in mij op. Annie M.G. Schmidt heeft ook een herkenbaar gezicht en Hans van Mierlo. Helaas zijn zij niet meer onder ons. Hans Kok kan je ook goed herkennen en... Nou ja, talloze voorbeelden.

Eens werkte ik samen met Cabaretier Bert Visscher aan een boek. Hijzelf was het hoofdfiguur in zijn verhaal. Dus ik moest hem kunnen treffen op papier. Ik heb lang geoefend om zijn gelaatstrekken enigszins herkenbaar op papier te krijgen. Die wezenlijke herkenbaarheid is zo lastig op een plat vel. Ik ben geen portrettekenaar, dus ik moest in ijl tempo ontdekken hoe je het karakter van iemand kon vangen op een tekenvel. Uiteindelijk merkte ik op dat het niet alleen om de juiste lijnen op de goede plaats ging. De sfeer van het persoon die je tekent ook moet je kunnen treffen. Desnoods met een flamingo om de hals. Als het maar werkt!

Sinds dit boek heb ik zelden meer portretten getekend. Toch aardig van het illustratieve vak: Je komt zo veel diverse opdrachten tegen, waardoor je jezelf blijft ontwikkelen.

Heel gewoon

2012-01-05T09:02:00.000+01:00

Foto: Jeska Verstegen

'In de hal, aan de rechterkant,' was er tegen me gezegd. Ik zocht het toilet. Voor het toilet stonden twee heren op leeftijd. Een van de heren, ik schat hem in de tachtig, had net mooi gesproken op de plechtigheid die ik bijgewoond had. Ik zei hem dat ik vond dat hij mooi gesproken had.

Tot mijn grote verbazing zei hij heel ernstig tegen me, 'Ik heb een foutje gemaakt.' Het zat hem werkelijk erg dwars. Dat zag ik direct. 'Daar heb ik niks van gemerkt,' zei ik geruststellend en dat meende ik. Het heertje met een keurige scheiding in zijn sneeuwwitte haar, schudde zijn hoofd somber. Zijn vriend sprak ook tegen hem, 'het hindert niet, niemand merkte zoiets op, alleen jij.'

Ik knikte. 'Mensen zien het geheel. En het was een eerlijk en menselijk verhaal. Ik vond het mooi en ik zal het zo onthouden.' De oudere heer pakte mijn hand en gaf een kneepje. 'Dankjewel,' zei hij. Daarna liep hij weg.

Ik keek hem verrast na. Ik ben ruim veertig jaar jonger dan het heertje. Ik leefde in de veronderstelling dat, als je de mooie leeftijd van (ruim) tachtig jaar hebt, je dit soort onzekerheden snel loslaat. Dat onzekerheid misschien zelfs helemaal verdwijnt, als mist verdreven door de zon.

Onzekerheid kennen we allemaal. Al is een mens negentig jaar je zal dus nog steeds vlagen van onzekerheid voelen. Blijkbaar hoort het bij mens zijn. Dat maakt dat je minder zorgen hoeft te hebben over onzekerheid. Ja, want als we het toch allemaal hebben, is het de normaalste zaak van de wereld. Niets om je druk over te maken!

Toen het heertje uit het zicht was verdwenen dacht ik, wat ging ik ook al weer doen?

O, ja, ik wist het weer.

Stukjes schil

2012-01-02T08:51:00.001+01:00

Jeska Verstegen

Tussen het vuurwerkafval op straat lagen stukjes walnootschil. Van slechts één walnoot, dat kon je duidelijk zien. De harde stukjes van de noot lagen netjes bij elkaar. Het vuurwerk hield me niet bezig. Dat zie ik natuurlijk wel en dan denk ik: GVD, wat een troep... Nee, ik zag voornamelijk de overgebleven stukjes walnootschaalschil. Hoe zijn deze stukjes daar terechtgekomen? Zelfs dit soort kleine dingen hebben een verhaal.

In mijn verbeelding zie ik iemand van huis gaan. Hij of zij heeft één walnoot meegenomen. De walnoot zit veilig in zijn of haar broekzak. Ineens, tijdens het lopen of het fietsen, denkt hij of zij: Nu eet ik mijn walnoot op! Niemand hoort het gekraak als de noot breekt, de vuurwerk knallen overstemmen het geluid. Midden tussen de lichtflitsen en het lawaai geniet hij of zij van de stukjes gepelde walnoot. Het proeft naar een mooie herfstdag.

Of:

Een vogel vliegt door de lucht. Iedere dag zelf voedsel vinden valt niet mee. Sommige dagen is er bijna niets te vinden. Soms gaat een andere vogel, vlak voor zijn of haar snavel, er met het lekkers vandoor. Vandaag loopt het anders. De vogel ziet een walnoot! Met zijn of haar snavel pikt hij of zij de noot handig open en doet zich te goed aan het zachte vruchtvlees. Terwijl de andere vogels die dag nog vlijtig moeten zoeken naar een maal, zit de Walnootvogel rustig en tevreden in een boom. Een volle buik en een hoofd vol tevredenheid. Even rust, denkt de Walnootvogel, morgen begint de zoektocht naar eten weer opnieuw.

Kleine verhaaltjes liggen gewoon op straat.

Die kleine momentjes

2012-01-01T12:55:00.000+01:00

Appeltaartje

Jeska Verstegen

Klik voor groot

Uilen

2011-12-31T09:14:00.000+01:00

De Uilen van Jeska Verstegen

De laatste dag van het jaar. Een rare dag met een malle avond. Verplicht tot twaalf uur opblijven. Het is het 'moeten' dat me altijd weer tegen de borst stuit. Ondanks dat blijf ik wakker. Als ik eenmaal door het moe-moment heen ben, kan ik zelfs heel lang wakker blijven. Slapen? Wat een onzin!

We hebben geen wilde feesten gepland. Ik ben sowieso niet zo van de feesten. Lekker ontspannen je eigen dingen doen heeft mijn voorkeur. Geen zwierige avondkleding dus. Nee, ik draag mijn 'Uilen'. Een zacht jurkje met uilenmotief.

In mijn Uilen ga ik rond de klok van half tien in de avond een appeltaart bakken. In plaats van een oliebol om twaalf uur, een stuk zelfgebakken appeltaart met champagne. Proost!

Gelukkig Nieuw Jaar!

kraanavontuur

2011-12-29T11:46:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Drup ............ drup ............. drup ...........
Drup .... drup .... drup .... drup ....
Drup, drup, drup!

De kraan drupte. Iedere dag een beetje sneller. 'We moeten er nu echt wat aan doen,' zeiden we tegen elkaar. Alex sloot het water af en we bekeken de kraan. De oorzaak was niet het kraanleertje. We zochten verder. Al snel bleek dat de kraan niet te redden was. Stuk. We moesten een nieuwe kraan halen.

Met onze nieuwe kraan stonden we voor het aanrecht. De twee opbergkastjes moesten eerst worden leeggeruimd om bij de leidingen te kunnen. In een mum stond de keuken vol met spullen. Alles door elkaar. Het Zelfrijzend bakmeel stond naast de schuursponsjes en het potje suikervrije pasta stond naast de stofzuigerzakken.

We kropen in de lege kastjes. Zo dikwijls kijken we niet achterin de keukenkastjes om de aansluitingen van de kraan te bestuderen. Deze aansluitingen bleken volledig verroest. We timmerden, we wrikten, de schroeven gaven niet mee. Muurvast.
'We zullen de hele spoelbak uit het aanrecht moeten halen,' zeiden we tegen elkaar. We gingen aan de slag. Ons plan, om aan het einde van de middag even een nieuwe kraan plaatsen, werd een enorme klus!

We sneden de kitranden los en ontkoppelden de afvoerbuizen.
In de tuin lukte het ons de oude kraan van de spoelbakken los te koppelen. Het kraanavontuur was nu bijna ten einde. Het was intussen donker geworden buiten. De maan spiekte nieuwsgierig de keuken binnen.

Je kan je erg verkijken op een klus. Soms schat je de tijdsduur helemaal verkeerd in. Hoe dan ook, als je de klus geklaard hebt voel je je blij. Het geeft een kik als je creatief en flexibel hebt kunnen samenwerken. En de kraan? Wij kunnen geheel druploos het nieuwe jaar in.

Kerstrestjes

2011-12-28T12:35:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Klik voor groot

Tja, en dan ineens zijn de kerstdagen weer voorbij. Hier en daar zie je nog kerstrestjes. Een kerstbal, een kerstkoekje, een kerststrik. Wij hebben geen boom, slechts een versiering om de schouw. De versiering hangt er nog. Als ik terugkijk op deze kerst was het een beetje wonderlijk. Er bloeiden rozen en de Campanula heeft nog bloemen. Koning Winter heeft de zomerbloeiers niet verjaagd.

Veel kersten lijken op elkaar. Je onthoudt iets beter als het een naam heeft. Zo krijgt het meer karakter en blijft het levend in je herinnering. Misschien heet deze kerst: 'De Lente Kerst'. Het kerstfeest uit 2011 met gele rozen en blauwe klokjes in plaats van sneeuw.

Vorige kerst zagen wij dit tafereel:

Jeska Verstegen

Klik voor groot

In de tuin maakte ik vandaag foto's van deze bloemen. De rozen zijn intussen minder fris geel dan op eerste kerstdag, desalniettemin...

Jeska Verstegen

Klik voor groot

Jeska Verstegen

Klik voor groot

Jeska Verstegen

Klik voor groot

Er hangt een vreemde sfeer in de lucht na Kerst. Deze sfeer is na oud-en nieuw nog beter voelbaar. Op 1 januari lijkt de lichtval buiten zelfs anders dan op 31 december. Het is alsof je écht een nieuw jaar hebt gekregen. Het hangt als een nieuw kledingstuk in de kast en voelt onwennig aan. Je moet het indragen!

Kerst-strijd

2011-12-24T08:48:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Schoenen zonder hak. Mijn haar opgestoken zodat ik niet plotseling verblind word door een dot haar voor mijn ogen. Een boodschappenlijstje in mijn linker jaszak. Een winkelwagen-muntstuk in in mijn rechter jaszak. Ik ben er klaar voor: Kerstinkopen!

Dit jaar kerstinkopen halen op de fiets. Eerlijk is eerlijk, ik heb verspreid inkopen gedaan, zodat ik niet alles op één dag moest binnenslepen. Maar ja, er zijn producten die je vers moet inslaan.
In de winkels hangt een gespannen sfeer. Kerst inkopen doen is een vorm van survivallen. Bear Grylls zou overlevingstips moeten geven. Een winkelkar bemachtigen is al een hele toer!

Bij de groenteafdeling word ik klem gezet. Voor mij drie pratende dames, met kar. Geen oog voor de groeiende file van winkelende stressmensen achter hen. Uiteindelijk weet ik mij sierlijk door de menigte heen te slalommen. Ik heb zelfs de juiste producten in mijn kar.

Op dit soort drukke mensmomenten verbaas ik mij altijd over de immense hoeveelheid gezichten. Allerlei soorten en maten. Zoveel neuzen! Ontelbaar veel kinnen en ogen. Duizend haardrachten. Het duizelt me. O, ja focussen anders vergeet ik van alles.

Uiteindelijk fiets ik terug naar huis. Mijn aankopen veilig in de fietstas. Als ik iets vergeten ben, ga ik niet terug. Nee. Dan maar een boterham met pindakaas als kerstdiner.

Graag wens ik iedereen hele fijne en warme feestdagen toe!

Lezen

2011-12-23T14:54:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Als je een hond hebt gaat het vaak zo: Je laat iets op de grond vallen, een stukje appel bijvoorbeeld, dan is dat stukje voor hem/haar. Honden leren dit vliegensvlug: Wat op de grond valt, is voor mij! Onze Flatcoat Biggels denkt dat álles dat valt, áltijd op de grond valt. Als ik iets op tafel laat vallen of op het aanrecht, kijkt hij direct naar de grond. Verwachtingsvol.

Als ik met mijn armen vol spullen voorzichtig de trap afdaal, blijft Biggels bovenaan de trap wachten totdat ik veilig beneden ben. Alsof hij weet dat het gevaarlijk is als hij op dit moment vlak achter me loopt. Gewoonlijk dendert hij langs mij naar beneden omdat hij leeft met het idee dat ik te allen tijde in de keuken moet zijn. Zijn favoriete ruimte in huis.

Ik heb het altijd koud. Een vrouwentrekje. In de woonkamer staat een klein kacheltje verdekt opgesteld. Als het noodzakelijk is om te ontdooien, kruip ik er achter. Als ik het knopje omdraai spitst Biggels zijn oren en komt op een drafje naar me toe lopen. Hij houdt erg van soezen bij het warme kacheltje.

Wie dacht dat een hond niet in staat is om te lezen heeft het dus mis. Een hond maakt af en toe misschien een leesfoutje, maar dat mag de pret niet drukken. Hij leest geluiden, geuren, gelaatsuitdrukkingen, stemmingen en nog véél meer. Biggels is zó goed in lezen dat hij in 2012 het Groot Dictee der Nederlandse taal voorleest in plaats van Philip Freriks. Wat een nieuws-scoop zo vlak voor de kerst!

Prullenbakje achter je oog

2011-12-22T08:50:00.000+01:00

Jeska Verstegen (hele oude illustratie)

'Stil, wat gesloten, leeft in een eigen wereld.' Dit soort opmerkingen stonden dikwijls in mijn schoolrapport. Het is waar. Ik vond het vaak niet nodig om iets hardop te zeggen. Ik stelde liever vragen en keek graag om me heen.

Ik was een jaar of vijf/ zes. Ik stond op het speelplein met één oog open en het ander stijf dicht. Het dichte oog traande omdat er iets in zat. Ik wreef, het hielp niet. Op een gegeven moment was het 'iets' ineens uit mijn oog verdwenen. Ik bestudeerde mijn handen. Niets te zien. Waar was de oogplager heen? Misschien stond er een afvalbakje achter mijn oog, een soort prullenbakje waar oog-rommeltjes invallen?

Zo dacht ik rond deze leeftijd ook voor korte tijd dat mensen geheel plat werden als zij stierven. Ik had gehoord dat je niet meer ademde als je stierf. Dan zat er dus geen lucht meer in het lijf en werd je plat, als een leeggelopen luchtbed.

Kindergedachten. Het is jammer dat deze gedachten veelal vergeten worden naarmate we ouder worden. Ik herinner mij slechts een paar van mijn kindergedachten om de wereld om mij heen te verklaren. Zo jammer! Het is mooi om op deze manier naar de wereld te kijken. Een beetje magisch, vind ik.

Het Haast-Monstertje

2011-12-20T08:20:00.001+01:00

Jeska Verstegen

Als ik ga jachten met één handeling, zal ik de de rest van mijn bezigheden ook jachtig doen. 'Haast' lijkt plotseling in mijn bloed opgenomen. Het haasten stopt pas als ik heel bewust STOP denk en ik - als het ware - opnieuw begin.

Vorige week zat de Haast in mijn bloed, ik waste zelfs gehaast mijn haar. Ik sprong uit bad, kleedde mij vlug aan, föhnde mijn haren en plotseling besefte ik dat ik de shampoo niet goed had uitgespoeld. Ik zuchtte diep. Nu geen tijd, dacht ik, Biggels moet uit en daarna... en dan moet ik... Haast.

Met snelle pas liep ik met Biggels over de dijk. Het begon te regenen. Mijn haar - met shampoo resten - werd weer nat. Het waaide hard. Het was alsof reusachtige windhanden de shampoo mét het regenwater door mijn haar in masseerde. Langzaamaan begon het te schuimen op mijn hoofd. In de wind wapperden tientallen bellen weg, Biggels hapte er speels naar. Een schuimspoor verraadde waar ik gelopen had. In de koude winterlucht hing de geur van Lelietjes van Dalen.

In werkelijkheid stoof ik over de dijk. Mopperend. Plotseling voelde ik mijn haast. Alsof een klein (vermoedelijk harig met felle spiekoogjes) monstertje mij aanspoorde steeds haastiger te worden.

STOP!

Ik stopte. Biggels stopte naast me.

Ik liep weer verder. Nu met rustige pas.

Mental note: Haren goed uitspoelen.

Mini-terugblik

2011-12-18T08:56:00.001+01:00

Jeska Verstegen

Terugkijken is niet altijd goed. Je wordt er soms verdrietig van. Aan het einde van een jaar kijk je als mens toch vaak even terug. Vandaag kijk ik met een mini-terugblik terug op een paar blogverhalen.

Enkele dingen zijn anders geworden. Mijn oude autootje moest ineens weg. Wat maakte ik veel mee in dat oude, trouwe, zwarte vehikeltje. We kregen er een Koets voor terug. Een prachtige wagen.
We hebben dit jaar in huis veel klussen geklaard. We zijn er nog lang niet, maar we krijgen het oude huis steeds meer op orde. Onze rommel lade bestaat nog wel. Voorlopig zal De La niet opgeruimd worden. Ik ben van mening dat niet alles keurig en netjes moet zijn.

Dit jaar werd mij regelmatig gevraagd hoe het met Het Raamding van de buren was: 'Hebben zij het al vastgezet?' Het Raamding van de buren valt nog altijd, bijna dagelijks, uit het kozijn. Mocht het ding ooit vastgezet worden zal ik het hele proces nog missen. Het hoort intussen ook bij mijn dag.

Biggels heeft veel tennisballen gevonden dit jaar, en is veel tennisballen kwijt geraakt. De groene ballen raken gemakkelijk zoek in het hoge gras. Maar Biggels lievelings bal is er nog. Hij is er ook nog steeds erg blij mee. Big en ik zijn het bijna altijd met elkaar eens, behalve hierover. Ik wil het vieze ding niet in de woonkamer, hij wel.

Wat schrok ik toen in februari ineens alle bomen omgezaagd werden in de grienden. Tijdens het Biggel-uitje worstelde ik mij over boomstammen en door boomtoppen heen. Het groen is flink uitgeschoten de afgelopen maanden. Gelukkig.

Het tentzeil dwaalt nog steeds door de grienden. Ik dacht, toen ik het zeil voor de eerste keer zag, dat het iemand was. Iedere keer als het zeil opduikt - steeds op een andere plek - denk ik nog aan dat moment terug. Dan lach ik hartelijk om mezelf.

Tja, en de stofzuiger. Ik was zo blij met de supersonische zuigkracht zuiger. Intussen heeft het ding een wiel verloren, knopjes vallen spontaan af en zitten noodgedwongen met plakband vast en het handvat zit los waardoor mijn haar steeds vast komt te zitten. Dit is vrij pijnlijk. Een miskoop dus. Het mag de pret niet drukken, ik zing nog steeds tijdens het stofzuigen Want het machine zuigt nog wel stof, al hinkelt hij zielig door het huis.

Intussen was ik een paar keer in de grote winkel waar ik de goudvis uit zijn benarde positie redde. De goudvis is niet plotseling weer teruggezet in de immense kerstdisplay met pling-plong kerstmuziek. Alle keren was de vijver in de kerstdisplay goudvis-vrij. Falalalalaaalalalala!

Ach, jee, ik heb nog steeds geen kruiwagentje gekocht! Wie weet volgend jaar.

Regenbottels

2011-12-16T08:47:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Terwijl ik de sleutel in het slot van de voordeur stak dacht ik, ach wat leuk, een struik met kauwgomballen. Ik stapte het huis binnen en sloot de voordeur. Met mijn hand nog op de deurklink realiseerde ik mij dat het een wat wonderlijke gedachte was. Kwam het zomaar uit het niets? Zag ik iets buiten? Ik opende de deur weer en keek.

Buiten was het donker en grauw. Het regende en het waaide. Op de grond lagen dorre bladeren. Een boomtak helde over, zwaar van alle regen. Iets verderop zag ik kleur. Glanzend nat oranje. Rozenbottels. Regenbottels eigenlijk. Kortgeleden waren zij groen, hierdoor vrijwel onzichtbaar met de Hedera als achtergrond. Nu waren zij verkleurd van groen naar oranje. Onbewust had ik dit ineens opgemerkt toen ik het huis binnenging. Ik registreerde het niet helemaal juist en dacht aan kauwgomballen.

Dit soort momenten heb ik vaak. Ik registreer iets onbewust en hang daar als het ware een ander naamkaartje aan. Mijn gedachten gaan met deze 'verkeerde' registratie aan de gang. Dit leeft vrolijk. Zelfs somber weer krijgt zo kleur.

Rozenbottel + kleur + donker = Kauwgombal. Een wat eigenaardige optelsom. Met deze vorm van rekenen kan ik uitstekend uit de voeten! Op naar de volgende som.

Een verhaal van stof

2011-12-15T08:21:00.000+01:00

Foto: Jeska Verstegen

Klik voor groot

Mode bloeit me. In mijn boekenkast staat zelfs een boek erover. Tenminste, het gaat over de mode tussen 1850 en 1895. Mooie pen illustraties van dames in hoepelrokken, afbeeldingen van hoeden, sokken als juwelen en kant als geweven sneeuwkristallen. Het zou nu onbetaalbaar zijn. Het is interessant hoe de mens en de mode ontwikkeld.

Tegenwoordig kan je het allemaal kopen. Zelfs hoepelrokken, wat hoogstwaarschijnlijk geen handwerk zal zijn zoals voorheen. Mode uit de jaren '60, '70 en '80 is erg herkenbaar. Ik leef met de gedachte dat het nu minder typerend is, maar misschien denk ik hier over tien jaar anders over?

Ik vind het leuk om kleding te vinden die een beetje anders is. Niet té anders, want opvallen is mijn bedoeling niet. Laatst vond ik een 'Verhalen-jurk'. Zo noem ik dit kledingstuk. De jurk lag op mijn tekentafel toen ik de foto maakte. De jurk leek daar precies op zijn plek. Het zou een illustratie uit een boek kunnen zijn. Misschien wel een verhaal van Tonke Dragt, waarin eerzame ridders ten strijde trekken om de zeldzame eenhoorn te redden.

Het voelt heel zwierig als je jezelf in een verhaal kleed. Het zit prettig. Een hoepelrok straalt wellicht nog meer 'verhaal' uit, maar het fietst zo lastig.

Hoge hoeden en slobkousen

2011-12-13T09:18:00.001+01:00

Foto van boek door Jeska Verstegen

Naast 'Pluk van de Petteflat', een beduimeld boek uit 1978, staat de biografie van Belle van Zuylen. Daarnaast staat 'Charlie and the Chocolate Factory' en de volgende boekbuur is 'Wat een mooite!' van Bregje Boonstra en...

Gisteravond ruimde ik een van de boekenkasten in mijn werkkamer op. Nou ja, het was meer een 'boekenhoek'. Alles lag door elkaar, maar ik kon (vrijwel) altijd vinden wat ik nodig had. Achter de voorste rij boeken, stond nog een rij. De vergeten-rij. Hier vond ik mijn 'Ach, ja' boeken. Boeken waarvan ik vaag wist dat ik ze bezat, maar zij waren wel erg stoffig geworden achterin mijn gedachten.

Het leukste 'Ach, ja boek' dat ik vond was een boek geschreven door P.L. Travers: Mary Poppins. Een uitgave uit 1948. Er staan mooie illustraties in van Mary Shepard. Zij is de dochter van Ernest Shepard, de illustrator van Winnie-The-Pooh. Dit zie je direct aan de tekenstijl.
Als je het boekje openslaat is het alsof je naar een andere wereld toegezogen wordt. Een wereld waar geen mobieltjes klinken en waar geen gesuis van computers bestaat. Hier bestaan knapperende haardvuren, slobkousen, hoge hoeden, wijde jurken en magie.

Binnenkort is mijn boekenkast op orde. Bijna als tovenarij. Alles staat keurig. Waarschijnlijk zó netjes dat ik níks meer vinden kan.

Volgeladen

2011-12-12T09:33:00.001+01:00

Jeska Verstegen

Tegenwoordig krijg ik aardig wat boodschappen mee achterop de fiets. Sinds wij één auto in ons huishouden hebben ga ik met de fiets boodschappen doen. In het begin was ik erg aan het puzzelen. Hoeveel kon ik vervoeren en waar moest ik alles laten? Een boodschappen-vervoer-indeling voor op de fiets is er een waar je handigheid in moet krijgen. Stapel-precisie-ervaring.

Dus ik vind mezelf een hele pief als ik alle melk, Edethrollen, pindakaas, eieren, pakken rijst en nog meer op mijn Omafiets weet te vervoeren.

Nu bekeek ik laatst een programma getiteld: 'An Idiot Abroad'. De man die gevolgd wordt in het programma heet: Karl Pilkington. Hij bezoekt de zeven wonderen van de wereld en hij bekijkt deze wonderen op zijn geheel éigen wijze. Wat ik erg verfrissend vond. Karl kan als geen ander zijn gedachten mooi verwoorden in Manchester gesproken Engels. Hij heeft een eerlijke kijk op het leven.
Op een van zijn reizen gaat hij naar India. Tijdens het zien van dat programma, besefte ik dat ik - met het vervoeren van boodschappen op de fiets - aan de bodem van de ladder stond. In India weten zij een fiets heel, heel erg vol te laden. Daar kan ik nog van veel leren!

De foto hieronder is een bevroren moment uit de serie: 'An Idiot Abroad.'

Fragment uit: An Idiod Abroad serie 1

'An Idiot Abroad'

Karl neemt geen blad voor de mond af en toe :-)

Plop

2011-12-09T09:16:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Op dit moment ben ik veel bezig met schrijven, ontwerpen en situaties uitdenken. Het ontwerpen van figuren voor boeken en andere situaties doe ik in het begin voornamelijk in mijn hoofd. Als ik een goed idee heb schrijf ik het op, maar het verbeelden gebeurt in eerste instantie volledig in gedachten.
Soms staar ik op deze verbeeld-momenten. Kijken naar iets zonder reden, helpt mij om mezelf te vergeten en in de wereld te kruipen die ik later op papier wil zetten.

Zodra ik lenzen begon te dragen besefte ik dat de gelukzalige staardroom-wereld ten einde was.
De eerste keer dat ik staarde met lenzen in, vielen zij 'plop' precies tegelijk uit mijn ogen. Dat het gebeurde is logisch, lenzen 'drijven' als het ware op het vochtige laagje traanvocht dat op het hoornvlies zit. Als de ogen erg droog worden vallen de lenzen uit.

Jeetje, dacht ik bij mezelf, nóóit meer staren? Toch wel. Mijn staar-routine heb ik aangepast. Korter. Zo kan ik toch nog in mijn juiste 'state of mind' komen.
Het is wonderlijk hoe je als mens kleine gewoontes aanleert. Iets aanleren gaat makkelijker dan iets afleren. Sterker nog, als iets niet meer kan zoals je gewend bent, zoek je net zo lang totdat je een manier hebt gevonden om de gewoonte voort te zetten. Dit kost waarschijnlijk nog meer energie dan iets gewoon afleren. Zonderling soort, de mensch.

Vloeibare chocolade

2011-12-07T09:10:00.001+01:00

Jeska Verstegen

Er zat brood in de rooster. Ik stond klaar om het brood op het bord van Alex te zwiepen, hét moment dat het brood uit de rooster sprong. Alex was er ook klaar voor, een mes met chocoladepasta in de aanslag.

'Ploef!' de sneetjes brood sprongen uit de broodrooster. Als een goed geoliede machine handelden wij. Biggels blafte van opwinding. Alex smeerde en... precies op tijd, de chocopasta smolt. De chocola glinsterde als een prachtig meer met sprankelende zonnevlekjes. De boterham was perfect gelukt. Hmmm.

Soms is timing zo belangrijk om iets te laten slagen. Dit geldt niet alleen voor geroosterde boterhammen!

Boem, Pieuw, Ieeeee

2011-12-06T09:00:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Ieder jaar is het weer raak. Jan Paul en ik spraken er kortgeleden over. Het is niet meer alleen om twaalf uur 's nachts op de eenendertigste december, het begint al véél eerder. Vuurwerk. Laten we er op ons blog aandacht aan geven, zo spraken we af.

In de stad beginnen de vuurwerk knallen nog eerder dan in een dorp. Daarom besloot ik pas na vijf december mijn stukje te schrijven. Het is voor dieren een onbegrijpelijke en onrustige herrie. Ik heb het vermoeden dat onze hond Biggels de geur van de rotjes en het vuurwerk het meest akelig vindt. Dus naast het lawaai moet de vreemde geur in de lucht ook een rol spelen in de belevingswereld van dieren.

Ik hoor verhalen van mensen die hun dieren medicatie geven waardoor zij slaperig worden. Dat is een oplossing, maar niet de mijne. Vorig jaar heb droeg ik een broekriem om mijn spijkerbroek, daaraan Biggels' uitlaatriem en Biggels zelf. Als ik op mijn gemak een koppie thee ging zetten, liep hij mee. Als ik even tv ging kijken of een boek ging lezen lag hij naast me. Zijn patroon om dekking te zoeken werd doorbroken. We beleefden de avond veel rustiger. Maar toch...

Jan Paul heeft mooie posters laten maken. Die kan je, als je hier klikt, bekijken en naar believen uitprinten.

Graag wens ik iedereen nu al een heel gelukkig uiteinde van het jaar, met zo min mogelijk geknal!

Bootje varen Theetje drinken...

2011-12-05T09:20:00.000+01:00

Tekenvlakje van Jeska Verstegen

'Hoi Jeska, wij willen graag een afbeelding bij een verhaal. We hebben niet veel ruimte. Een kleine illustratie. Hooguit vijf bij veertien centimeter.'

'Nou, dat moet lukken,' zeg ik optimistisch. Wat moet er getekend worden?'

'Een boot met motor, graag wat zeewater. Op de boot vier personen. Twee kinderen een opa en een moeder. Er is Paniek op de boot.'

Dit is een situatie die behoorlijk uitgebreid is om te tekenen. Interessant in mijn ogen is: Hoe krijg ik alles in dat ene vlakje van vijf bij veertien centimeter?

Ik vind het belangrijk dat een illustratie een zekere orde heeft als je er naar kijkt, ook al gebeurt er veel. Hier moet ik altijd even naar zoeken. Ik schets of ik verbeeld het in mijn hoofd. Ik stel mezelf ook vragen. Welk perspectief gebruik ik? Hoeveel ruimte krijgt de boot? Een fijne uitdaging!

Deze eenvoudige lijntekening hieronder is het eindresultaat. Als je het ziet ervaar je geen 'vol' gevoel. Je denkt ook niet, goh, wat heeft de illustrator hier lopen priegelen zeg! Het is gewoon een grappig afbeeldinkje geworden. En dat is precies wat ik probeer te bereiken. Rust, orde en tóch de sfeer van het verhaal vasthouden. Zo krijgt zo'n klein tekeningetje waarde.

Jeska Verstegen

klik voor groot

Een groene Sint

2011-12-02T15:32:00.000+01:00

Jeska Verstegen (foto van ill. uit boek 1998)

Het is altijd weer kiezen. Welke rij neem ik bij de kassa? Ik koos de rij waar er drie mensen voor mij stonden. Ik sloot aan en wachtte geduldig op mijn beurt. Ik keek om me heen en zag boven de kassa's slingers met kindertekeningen hangen. Ingekleurde kleurplaten van Sinterklaas.

Het ene kind had heel zorgvuldig Sinterklaas ingekleurd. De tabberd rood. De mijter roze. Ach ja, dichterlijke vrijheid. Een andere tekening was ingewerkt met blauw. Een blauwe Sinterklaas staat stoer, maar is minder gezellig dan het felle rood. Eén Sinterklaas was, met gezicht en al, groen. Helemaal groen. Er was flink gekrast. In gedachten zag ik moeder zitten, 'fijn kleuren, dat is leuk! Kan je iets winnen!' Kind: 'grrrrrmpfff.'

Een aantal keer zat ik in de jury bij een kleurwedstrijd. Ik vond het moeilijk om een winnaar te kiezen. Welke maatstaf hanteer je? Dikwijls doen er kinderen van alle leeftijden mee en zij doen allemaal hun best. Uiteindelijk volg je maar je gevoel.

Er stond nog één persoon voor mij in de rij. Dus ik dacht rustig verder:
Een winkel moet er totaal anders uitzien vol met kindertekeningen. Tekeningen op álles. De muren, de kassa's, de vloer, het plafond. Zie je het voor je? Best vrolijk. Goed voor het humeur. Omzet gaat omhoog. Kunstcritici ontdekken een nieuwe Picasso, en zo verder.

'Goedemiddag!' roept de kassière. 'Goedemiddag,' straal ik. Zie je wel, alleen al in gedachten geeft het idee al goede resultaten.

Het Sinterklaasweekend begint, dus graag wens ik iedereen een fijne Klaasavond toe!

Paaseieren

2011-11-30T09:38:00.000+01:00

Jeska verstegen

Het is bijna Sinterklaas en dan komt eerst nog de Kerst. Maar laten we het toch al even hebben over paaseieren. Digitale paaseieren! Easter eggs zijn geheime of grappige onverwachte boodschappen in een computerspel of een website bijvoorbeeld. Google Chrome heeft ook verschillende easter eggs en het is erg leuk om er een te ontdekken.

Als je Google Chrome hebt draaien op de computer kan je er een zien.
Typ op www.google.com de zinsnede: 'Do a barrel roll' in en ontdek het Easter egg!

Mocht je geen Google Chrome op je computer hebben staan. Dan kan je hier een filmpje van het Easter egg grapje zien.

Vrolijk Pasen!

Jeska of zoiets

2011-11-29T09:22:00.000+01:00

Jeska Verstegen

'Je moet wel je naam netjes uitspreken. Je zegt je naam slordig. Iedere lettergreep moet je uitspreken: Jes-si-ca,' zei een meneer streng tegen me. Ik probeerde uit te leggen dat ik zo niet heette, maar de man wilde er niks van horen.

Mijn naam heeft al vroeg in mijn leven voor allerlei verwarring gezorgd. De situatie in de alinea hierboven is echt gebeurd. Ik moet een jaar of zes zijn geweest. Ik herinner me een brede rijzige man. Hij stond voorover gebogen en las mij de les. 'Zo'n mooie naam verkwanselen!' Maar hij zat fout...
Toen ik net geboren was vond mijn zus mijn naam lastig uitspreken. Ze maakte mooie verbasteringen ervan: Jepla en Jekka bijvoorbeeld.

Ook met de spelling gaat het dikwijls niet goed. Men vraagt aan me, 'Jesca, met een 'c'? Anderen hebben de 'k' goed, maar maken van de overige letters een puinhoop: 'Jessika'.

Ik denk dat veel mensen dit soort naamvergissingen herkennen. Iedereen heeft zo zijn oplossing gevonden om goed over te brengen wie hij of zij precies is. Ik zeg en daarna spel mijn naam: 'Jeska Verstegen,' J-e-s-k-a en Verstegen met één 'e' en een 'n' op het einde.

Voor Biggels maakt het niet echt uit wát je precies zegt. Bibbels, Biggie, als je hem maar precies op de juiste toon aanspreekt. En daar zit wat in. Als iemand vrolijk roept ben ik ook eerder geneigd om te reageren. Dus wat doet die naam er nou eigenlijk toe? Als het vrolijk is kom gewoon aanhuppelen, Jéééplááá!

Veilig op slot

2011-11-28T10:06:00.000+01:00

Jeska Verstegen

'Kling klingeling'
Een vermoeid belletje belde toen ik de deur openduwde. Ik betrad een donkere drankwinkel.

De drankwinkel had een vreemde geur. Een reuk die in de meeste drankwinkels hangt. Misschien dat er, heel langzaam, alcoholdampen uit de flessen opstijgen. Kleine pufjes alcohol, tientallen jaren lang. Al die geuren mengen zich: wijn, port, whiskey, jenever, bier en meer. Hierdoor het lijkt alsof je een kajuit van een mismoedige beschonken zeevaarder instapt.

Ik ging een fles Whiskey kopen. Een Sinterklaascadeau. Ik wachtte rustig totdat iemand kwam opdagen. Ik ben geen Whiskey-kenner, dus wilde om advies vragen.
Uiteindelijk kwam er iemand. Een dame. Eind veertig.
'Een goede Whiskey, graag,' zei ik.
'Oh, daar vraag je me wat!' zei ze en ze tuurde op de naamkaartjes.
'Ik ben opzoek naar een iets duurdere fles,' zei ik.
'Ah, die staan in de glazen vitrine, daar staan onze mooie flessen.'
We liepen naar de vitrine toe.
Ik koos een mooie fles uit.
'Hee,' zei de dame, 'de vitrine zit niet op slot.'
Er zat geen slot in de deur. Een hangslot miste ook. 'Hoe sluit u de glazen vitrine af?' vroeg ik dus geboeid.
'Met een elastiek,' zei de dame ernstig, 'wij blijven niet de hele dag in de winkel, begrijpt u wel, dus we doen een elastiek om de deurknopjes heen.' De dame wees op de zwarte knoppen op de glazen vitrinedeur.
'Maar een elastiek is er toch zo af?' informeerde ik voorzichtig.
'Nee, nee, we wikkelen het elastiek wel vier keer om de knoppen!' riep de dame, die intussen de fles had gepakt en ermee naar de toonbank liep.

Ik glimlachte. Wat geweldig, dacht ik, dat in 2011 een drankvitrine nog beveiligd kan worden met een elastiekje. Vier keer om de deurknoppen gewikkeld!

Spotje Appelmoes

2011-11-25T10:17:00.001+01:00

Jeska Verstegen

Appelmoes uit een potje. Sinaasappelsap uit een pak. Haricots Verts uit blik. Nee, nee, nee... ik blief het vers! De smaak - uit blik of vers - verschilt wezenlijk. Als je bijvoorbeeld zelf appelmoes gemaakt hebt, wil je nooit meer moes uit een potje.

Verse appelmoes maken en de herfst zijn in mijn gedachten met elkaar verbonden. Als de eerste herfstbladeren naar beneden dwarrelen ga ik opzoek naar Goudrenetten. Dé appelmoes appel.

Zo gebruik ik voor twee personen drie grote goudrenetten. Ik schil de appels, verwijder de klokhuizen, en snijd het fruit in grove stukken. De stukken gaan in de pan. Ik voeg drie eetlepels water toe, een beetje citroensap, honing en kaneel naar smaak en zet het op een zacht vuur. Je kan de moes volledig zacht laten worden. Soms haal ik de warme appelmoes eerder van het vuur, dan zitten er nog warme stukjes appel in. Heerlijk.

Het is zo'n eenvoudig recept, bijna even eenvoudig als een potje opendraaien. De keuze is toch gemakkelijk? Lekker zelf appelen. Een leuke bijkomstigheid is dat het heel gezellig ruikt in huis en iedereen die binnenkomt roept meteen: 'JA, appelmoes!'

Tot zover dit reclamespotje voor verse appelmoes.

Een kleine wereld? Welnee!

2011-11-24T09:41:00.000+01:00

De afgelopen dagen was het mistig. Iedereen riep, 'Wat een kleine wereld!' Welnee, dacht ik dan, het is maar hoe je het bekijkt. Mist is als een groot filmdoek, je kan er van alles op projecteren. Als ik door de grienden liep zag ik het doek ongeveer zo hangen:

Jeska Verstegen

klik op afbeelding voor groot

Ik kon mezelf ineens midden in de stad verbeelden. Ik wandelde langs de grachten van Amsterdam.

Jeska Verstegen

klik op afbeelding voor groot

Of ik stelde mezelf in de bergen voor. De dijk als minibergpad dat mij naar de hoge bergtoppen leiden zou.

Jeska Verstegen

klik op afbeelding voor groot

Wat ook leuk op het filmdoek stond was een kasteel. In de verte hoorde ik galopperende paardenhoeven. Waren het ridders of gewoon Sinterklaas?

Jeska Verstegen

klik op afbeelding voor groot

Een kleine wereld? Ach, het is maar hoe je het bekijkt.

Achter de schermen

2011-11-22T09:26:00.001+01:00

Jeska Verstegen (foto uit boek)

'Dat wist ik niet!' Deze opmerking hoor ik vaak. Ik ben niet zo'n prater. Ik heb zo mijn momenten, maar van nature ben ik meer een luisteraar. Af en toe is het wel erg gunstig om je mond open te doen, vooral op de juiste momenten.

Als ik ergens kom vertellen over mijn boeken, merk ik dat men het leuk vindt om meer over het ontstaan ervan te leren. Tijdens deze momenten vertel ik ook over boek 'Wintervlinders'. De laatste tijd merk ik op dat ik over dit boek niet genoeg gesproken heb. Zelfs de uitgeefster weet het niet. Denk ik.

Wintervlinders is een prentenboekverhaal over een meisje dat op haar eigen manier probeert donkerte te overwinnen. De donkerte in het boek is uitgebeeld in beestachtige-schaduwen. Een symbolisch beeld. Het idee dat ik tijdens het tekenen, net zoals het meisje in het boek, donkere schaduwen moest overwinnen vond ik mooi. Iedere afbeelding in het boek is dus begonnen op een inktzwarte achtergrond. Met acryl overwon ik vijftien spreads lang donkerte.

Ik houd van dit soort symboliek. Soms komt een symbolisch idee toch niet helemaal uit de verf. Dan is het gunstig om je mond open te doen en te vertellen. Al is het ook speciaal om een idee gewoon los te laten in de wereld. Zodat men zelf ontdekt, en als iemand dan je idee ontwaard, dan mag zo iemand in een gouden lijstje!

Wow-factor

2011-11-21T08:46:00.000+01:00

Jeska Verstegen

In een hoekje weggestopt. Aan een heel oud bureautje dat nog nét overeind stond. Daar werkte ik aan mijn computer. Mijn tekeningen lagen verspreid over de vloer. Ik had Biggels geleerd dat hij niet op de witte tekenvellen mocht gaan staan. Dus dat lieve dier hopte op de stukjes vrije houten vloer naar zijn ligplek.

Mijn werkkamer is niet erg groot maar er staat veel in. Als je binnenstapt voelt het als een tevreden volgegeten buik. Ik heb veel werk liggen, overal liggen stapels boeken, er staat een grote tekentafel in, met tekenstoel en tientallen ordners en... nog veel meer.

Voorzichtig heb ik aan mijn zwager gevraagd of hij een bureau voor me kon maken. Een bureau op Jeska-formaat. Dat kon hij. Vandaag schrijf ik mijn eerste blogstukje aan dit mooie, immense bureau. Een bureau met geheime opbergvakken, slimme bergplaatsen voor mijn tekeningen en tekenvellen en een zee van ruimte. Ik kan opstaan zonder mijn hoofd te stoten. Ik kan zelfs, mocht ik deze behoefte voelen, onder het bureau gaan zitten. Ik heb vandaag feest en ik proost op mijn bureau met hoge Wow-factor.

Geen glazen bollen

2011-11-20T13:35:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Misschien werkt het voor ieder mens zo? In mijn geval in ieder geval wel. Als ik een plan heb dat ik graag werkelijkheid wil laten worden, moet ik het mezelf kunnen inbeelden voordat ik er aan begin. Ik moet het mezelf als het ware in gedachten al eens zíen doen. Als ik dat niet zie, dan is er iets mis met het plan.

Het is geen voorspelling van de toekomst. Het heeft te maken met geestelijk voorbereiden. Ik heb dit gedachtenkijken nodig om mijn doel te bereiken. Het lijkt op een test. In gedachten ontdekken of het plan levensvatbaar is. Ik zie mezelf namelijk ook de benodigde stappen ondernemen in mijn verbeelding. Erg handig dat voor-voelen, voordat je werkelijk aan de slag gaat.

Als iemand aan je vraagt om oregano-ijs met uiensaus klaar te maken, stel je jezelf waarschijnlijk eerst voor of dit recept smakelijk genoeg is om te maken. Vermoedelijk is dit dessert niet erg lekker, dus kan je beter energie steken in het maken van iets dat wél lekker is. Van te voren iets inbeelden is dus energiebesparend en in sommige gevallen erg gunstig voor je smaakpapillen.

Kruimellade

2011-11-18T10:27:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Ik stond in een winkel. Al een poos liep ik met het plan in mijn hoofd om een broodrooster te kopen. Nooit eerder bezat ik een broodrooster en het leek me uitermate chic als ik de trotse eigenaar ervan was.

In de schappen stonden heel wat broodroosters. Zij hadden allerlei kleuren en maten. Ik had geen idee wat een zinvolle aankoop zou zijn.
Niet te duur en veilig, dát waren mijn eisen. De juffrouw uit de winkel hielp me niet veel verder. Ze las slechts op wat er op de kaartjes voor de roosters stond. Dat had ik zelf al gedaan. Uiteindelijk koos ik voor een rooster die in de aanbieding was. Het ding kostte €12,50.

Thuisgekomen gingen wij meteen brood roosteren. Het was heerlijk. Deftig hoor, zo'n sneetje geroosterd brood met jam. Na gebruik ruimde ik de rooster op. Ineens ontdekte ik iets dat ik eerder niet opgemerkt had. Wow! De broodrooster had een kruimellade. Kruimels worden opgevangen en deze kan je met een speciaal laatje gemakkelijk weggooien.

Wat nou, de nieuwste Ipad of Blackberry? Een broodrooster met kruimellade, da's pas hip!

Kwispelkracht 10

2011-11-17T10:38:00.000+01:00

Jeska Verstegen

'Dus ik moet alles op die hoogte weghalen?'
'Ja, dat zou ik wel doen. Tenminste als het stuk kan vallen,' zei ik.

Als we met Biggels, onze hond, ergens op visite gaan waarschuwen we meestal even. Biggels is een lieve en rustige hond. Hij zal nooit iets van tafel jatten, ook al lijkt het hem bijzonder lekker. Hij kauwt niks stuk en hij heeft respect voor alles wat er op de grond ligt. Nee, wij waarschuwen speciaal voor zijn Kwispelkracht.

Sommige honden kwispelen gewoon. Niet te hard, een soort laconieke kwispelvorm. Andere honden kwispelen iets harder. Laten we zeggen vijf op de schaal van Kwispel. Biggels daarentegen heeft glazen water van tafel gekwispeld, kerstboomlampjes in zijn staart verkwispeld en nootjes uit schaaltjes en schaakstukken van speelborden omver gekwispelwaaid. Biggels heeft Kwispelkracht tien.

Het is heel feestelijk om een hond met hoge kwispelkracht te hebben. Ik vermoed dat Biggels liedjes in zijn hoofd meezingt. Zijn staart is als een antenne en daarmee vangt hij vrolijke deuntjes op. 'Tralalalalaaaa', denkt hij voortdurend en dat uit zich in zijn staart.

Biggels loopt nu achter mij langs terwijl ik dit stukje schrijf.
Hij heeft weer goede ontvangst vandaag: 'TRALALALAALAAAA!'

Lekker spijbelen

2011-11-14T09:45:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Gewoon even niet doen wat je eigenlijk moet doen. Ik nodig je graag uit om negentien minuten en tweeëndertig seconden te spijbelen. Dit filmpje over het creatieve proces is leuk opgebouwd en grappig verteld.
Laten we eerlijk zijn, spijbelen is soms heel gezond. Als mens moet je tegenwoordig zoveel, dat af en toe even spijbelen een plezierige vorm van verzet is.

En...? en...? is het gelukt om negentien minuten en tweeëndertig seconden te spijbelen?

Nog langer spijbelen? De TED talks van Sir Ken Robinson zijn ook kostelijk.

Verlangen

2011-11-11T09:20:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Een mens moet naar iets verlangen in zijn leven. Een droom, een bepaald doel of iets dat kleiner is. Een postpakket met een H&M bestelling bijvoorbeeld. Verlangen geeft het leven blosjes. Zelfs als je somber gestemd bent helpt verlangen. Het drijft je voorwaarts!

Zaterdag komt Sinterklaas aan op televisie. Als kind zat ik aan de buis gekluisterd. Ik kreeg warme chocolademelk en speculaas. Aart Staartjes maakte zich erg druk op de kade en dat vond ik prachtig. Zou Sint aankomen? Weken van te voren hield het mij bezig. Ik verlangde naar het moment dat Sinterklaas aankwam. Ik verlangde naar het moment dat ik het liedje 'zachtjes gaan de paardenvoetjes' mocht zingen bij de open haard. Ik verlangde naar de sfeer van de Sinterklaasmagie.
Dit verlangen heb ik zo intens ervaren dat ik het nu nog steeds voel kriebelen als Sinterklaas aankomt, al is alles wel erg anders geworden.

Er gaat geen jaar voorbij of ik teken iets voor het Sinterklaasfeest. Meestal maak ik deze illustraties tijdens de warme zomerdagen in augustus. Uitgevers werken immers vooruit. Het is niet zo gemakkelijk om dan een wintergevoel op te roepen, maar het oude verlangen dat ik in mezelf bewaard heb helpt me altijd.

Intocht Sinterklaas 2011 Ned 3 om 12:00

Ode aan een brievenbus.

2011-11-10T08:57:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Toen wij een paar dagen in dit huis woonden besefte ik het nog niet. Eén week later wist ik het wel. Het is ideaal als er een blozendrode TPG brievenbus voor je huis staat.

Ik post heel regelmatig poststukken. Voorheen, toen ik nog in Rotterdam of Amsterdam woonde, combineerde het posten van een brief altijd met de boodschappen. Nu hoeft dat niet. Ik houd zelfs mijn sloefen aan als ik er naar toe loop. Eigenlijk lijkt het net alsof het ding bij ons in de voorkamer staat. De bus voelt een beetje van mij. En tjonge, wat voelt dat lux, een eigen brievenbus. Andere mensen gooien óók hun post in de brievenbus, dat sta ik dan maar toe.

Op een keer keek ik uit mijn werkkamer. Twee mannen zaten aan 'mijn' rode brievenbus! Wat nu? Verschrikt bleef ik naar buiten kijken. Wat deden zij? Even later reden de mannen weg. Er stond nog steeds een brievenbus. De oude brievenbus was vervangen voor een nieuwe, het TPG rood glom als een opgepoetst appeltje. Intussen is deze bus ook vaalrood geworden. Zijn postcodecijfers zijn vrijwel helemaal afgesleten. Het geeft mij niks, ik heb hem in mijn hart gesloten.

Binnen de lijntjes

2011-11-09T09:43:00.000+01:00

Jeska Verstegen

'Waarom moet ik binnen de lijntjes blijven?' vroeg een jongetje uit groep vier aan me. Hij was even gestopt met krassen en de punt van zijn kleurpotlood zweefde boven het tekenpapier.
Ja, waarom eigenlijk? dacht ik. Ik zocht naar een passend antwoord. Het jongetje kraste intussen verder.

Zodra je iets moet als mens heb je al snel de neiging om te roepen: 'Nou, nee hoor, dan doe ik het niet! Ik móet binnen de lijntjes blijven? Dan ga ik er expres buiten!'

Toen ik naar huis reed, was het erg druk op de weg. Ik was mij bewust dat het erg gunstig is om in zo'n geval 'binnen de lijntjes' op de weg te blijven.
Ik puzzelde nog steeds op een goed antwoord aan het jongetje. Zoiets: 'Soms mag je best buiten de lijntjes kleuren, maar af en toe kan of moet je proberen om binnen de lijnen te blijven. Gewoon omdat het mooi is bijvoorbeeld, of omdat het binnen de spelregels past.' Dit klinkt weer wat zwaar op de hand.
Iets anders...

Ik heb het jongetje dus lekker laten krassen. Zijn vraag was - onbedoeld - bijna een levensvraag! Ik besloot dat hij nog tijd genoeg had om daar het antwoord op te ontdekken. Zelfs ik, en ik zit al lang niet meer in de vierde, ben nog steeds aan het ontdekken.

De Puiloog

2011-11-07T08:58:00.001+01:00

Jeska Verstegen

'Ik ben de Puiloog en ik nééém je mééé!'

Lang geleden speelde de broer van mijn moeder wel eens een griezel die 'De Puiloog' heette. Gewoon om te plagen, zoals broers en zussen dat onderling doen. Puiloog is, na zo'n vijfenzestig jaar, een beetje vergeten. Af en toe speel ik De Puiloog nog. Dan zeg ik met een zo laag mogelijk stemgeluid, 'ik ben De Puiloog en ik néééém je mééé!'
'Goed,' zegt Alex dan en Biggels kwispelt vrolijk.

De griezel-rol is mij niet op het lijf geschreven. Zo kan ik nog veel meer niet. Daar kon ik vroeger droevig van worden, want dan dacht ik eigenlijk dat ik helemaal niks kon. Wat onzin was natuurlijk.
In de rust van mijn slaapkamertje kon ik mijn geschiedenisles foutloos opzeggen. Op school kampte ik met zo'n groot gevoel van faalangst dat er vrijwel niks zinnigs meer uitkwam.

Tegenwoordig ben ik rustiger en heb ik meer vertrouwen. Al steekt het faalangst-monster, als ik moet presteren onder druk, toch soms de kop weer op. Misschien, als ik over een paar jaar héél rustig, kalm en bedaard ben, dat ik de rol van De Puiloog perfect kan spelen.

'Ik ben de Puiloog en ik néééém je mééé!'

En als ik De Puiloog niet perfect kan spelen, dan is dat óók oké.

Lekker vergissen

2011-11-04T07:51:00.000+01:00

Jeska Verstegen

'Mensen is vergisselijk,' zei ik en ik dacht, Oh nee, dat klopt niet.
Of... nou ja, eigenlijk klopt het best. Soms past een verspreking heel aardig bij datgene wat je probeerde te zeggen. Lekker vergissen vandaag dus!

Baksteen II

2011-11-03T08:40:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Bruinroze bloemblaadjes van een rode Geranium plakten aan onze witte tuintafel. Kortgeleden had het hard geregend en de regendruppels hadden verschillende bloemblaadjes van de Geranium afgetikt. Nu scheen de zon weer. De bloemblaadjes waren opgedroogd. Het waren flinterdunne vliesjes geworden. De nerfjes - die nog net zichtbaar waren - verklapten dat het eens bloemblaadjes waren geweest. Dit beeld hield mij bezig op de dag dat ik begon te lezen in het boek: De opwindvogel kronieken van Haruki Murakami.

Het boek had ik in een opwelling besteld. Ik zat op de bank, op mijn schoot lag een sierkussen en daar bovenop lag het dikke baksteen-boek. Ik begon met lezen. Het voelde alsof ik door een schilderij van Dali liep. De auteur roept een surrealistische wereld op. Wonderlijke gebeurtenissen worden beschreven met eenvoudige, treffende woorden.
Het hoofdpersoon Tõru Okada bekijkt - zoals ik toevallig net zelf gedaan had, naar natte bloemblaadjes op de buitentafel. Dit was het moment dat ik me volledig overgaf aan het boek. Ik liet mij meevoeren met het verhaal. Het is een boek waar, naast mooie en symbolische beelden, ook gruwelijke beelden in worden geschetst. Het leest snel. Het boek van 891 bladzijden houdt je waarachtig in zijn greep.

Het is niet mijn bedoeling om een boekbespreking te schrijven. Dat kunnen anderen veel beter dan ik. Wat ik wel graag deel is dat het boek mij een nieuwe vorm van vertellen heeft laten zien. Een soort plastische manier van vertellen. Ik ben geneigd om voornamelijk non-fictie te lezen. Misschien als tegenhanger van mijn eigen werk. Ik wil leren van een boek, kennis op doen, als een spons nieuwe informatie opzuigen waardoor ik andere invalshoeken ontdek. De opwindvogel kronieken brengt op zijn geheel eigen wijze kennis over. Het laat je hersenen spelen en maakt ze lenig, omdat zij gewillig meebuigen met alle wonderlijke gebeurtenissen die beschreven worden.

Ik ging af op mijn gevoel toen ik het boek kocht. Dat was goed. Ik zal mijn gevoel blijven volgen en meer boeken lezen van de Japanse auteur Haruki Murakami.

Klank-Nederlands

2011-11-01T08:14:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Het zijn vooral de documentaires van Stephen Fry die ik graag bekijk. Deze keer vertelde hij over taal. Hoe speciaal het is dat wij mensen ons kunnen uitdrukken in een taal.

Al spreek je slechts één zin uit, de hersenen hebben het druk. Je zoekt woorden bij elkaar uit geheimzinnige hersenregisters. De plek waar je woorden hebt opgeslagen die je ooit geleerd hebt. Je ademhaling wordt geregeld, het gedeelte in de hersenen waar de motoriek wordt gecoördineerd wordt aangesproken. Het is allemaal even verbazingwekkend als je er over nadenkt. Uit Fry's documentaire bleek dat de mensheid intussen meer weet van het universum dan van ons eigen brein.

Nederlands is een lastige taal om te leren, zo heb ik mij eens laten vertellen. Ik probeer wel eens objectief naar de Nederlandse taal te luisteren. Álleen de klanken te horen. Het lukt me niet. Mijn hersens horen de klanken van de taal niet wezenlijk, want mijn brein begint meteen met het verklaren van datgene wat er gezegd wordt.

Als je precies op de juiste afstand staat; dichtbij genoeg om klanken te kunnen horen, maar ver genoeg om de woorden niet te kunnen verstaan, pas dán hoor je hoe Nederlands klinkt. Klank-Nederlands. Ineens merk je inderdaad op hoeveel lastige klanken er in de taal zitten. Ik fantaseer wel eens dat mijn moedertaal Engels of Frans is. Maar weet je, Nederlands, dat is ook niet gek.

Geel gras en blauwe bomen

2011-10-31T09:24:00.000+01:00

Jeska Verstegen

Als ik de deur uit ga schijnt altijd de zon. Tenminste, zo lijkt het.

In het weekend was het regelmatig bewolkt. Ondanks de bewolking scheen voortdurend de zon. Zo leek het. Het herfstblad, dat als een tapijt in de tuin lag, was zo geel dat je zonnesensatie ervoer als je naar buiten stapte.

Ik probeer mij wel eens voor te stellen hoe het zou zijn als het gras geel is of de bomen blauw. Alles dat 'gewoonlijk' groen is, geef ik in mijn verbeelding een andere kleur. Het lukt me nooit goed om er een scherpe voorstelling te maken. Ik ben zo gewend aan het groen! In de herfst kan ik me het beeld het beste voor de geest halen. De wereld wordt dan een toverbal en wisselt sowieso steeds van kleur.

Dit weekend kreeg ik voor het eerst dat wij hier wonen (een zevental jaren) een blad van onze boom op precies op mijn hoofd. 'Plof'. Een vreemd gevoel, toch nog harder dan dat je zou verwachten van een boomblad. Ik keek verrast omhoog. Het was alsof de boom, mij een waarschuwingsteken gaf: kijken! Een toneelstuk begon, een windvlaag joeg een flink aantal gele bladeren uit de boomtop. Bladeren zeilden door de lucht. Een onverwacht kleurtheater!

Afwas-mikado

2011-10-27T09:26:00.001+02:00

Jeska Verstegen

Onderop de pot pindakaas, daarna de boter, dan het potje jam en dáár bovenop het pak hagelslag. Alex houdt van torens bouwen op de ontbijttafel. Het is een gezellig moment. Hij kan het goed en hij weet precies wanneer de toren klaar is. Nog nooit viel een toren om. Hij is een torentjes-expert.

Als Alex de afwas doet, ontstaan er ook torentjes. Nee, Tórens. Hoge bouwwerken van potten en pannen, bekers en borden. Ik kan zo'n toren niet maken, dan breekt er geheid wat.
Het opruimen van de Torenvaat is eveneens een kunst. Het gerei-gebouw dat vaatbouw-ingenieur Alex heeft gebouwd is zo knap in elkaar gezet, dat je goed moet kijken wat het eerst weggenomen kan worden. Het betekent zeer zeker niet dat je de bovenste pan eerst moet wegnemen. Het is een soort afwas-mikado.

Het is een mooie oefening zo aan het begin van de dag en het traint om scherp en doordacht te handelen. Goed hoor, zo'n toren-expert in huis!

Falalalalaaaaalalalalaaaaa

2011-10-26T08:22:00.000+02:00

Jeska Verstegen

Stel je voor, je bent oranje en zo'n vier centimeter groot. Je zit in een laagje water van hooguit zeven centimeter diep. Om je heen staan een stuk of vijftig mini molens te draaien. Alle molens pingelen een willekeurige kerstmelodie. Tussen de molens staat een afgezaagde stomp van een treurwilg waarin een speelgoed uil zich schuilhoudt. Is dit plezierig?

Ik was in een winkel waar een groot kerstdisplay gemaakt was. Het was de bedoeling om hiermee het kerstgevoel bij de bezoeker op te roepen.
De winkelketen had kosten nog moeite gespaard. Er was gebruik gemaakt van een grote hoeveelheid zand, een stuk boom, stenen, molentjes (met kerstplingels), poppetjes, autootjes, knuffelbeesten en nep struikjes. In het midden van dit bouwwerk lag een vijvertje. Het was gemaakt van zwart folie en een plons water. In de mini vijver zat een goudvis. Alleen. Een vis heeft geen oorschelpen zoals de mens maar hij kan uitstekend horen. Alleen al de kakofonie van kerstmelodieën moest de vis tot wanhoop drijven. Hier kreeg ik geen kerstgevoel van.

Het beeld van de goudvis liet me de hele dag niet meer los. Zelfs 's nachts stelde ik mij de goudvis voor. De kerstmuziekjes waren in de nacht misschien uit, maar morgenochtend zou het weer beginnen. Ineens zag ik mezelf teruggaan naar de winkel. Ik zag mezelf de vis redden. Was het een droom?

De volgende ochtend ging ik echt terug naar de winkel. Ik trok ten strijde. Gewapend met een blauw-wit bootje en goudvis-informatie. Een mens moet goed beslagen ten ijs komen als hij of zij op reddingstocht gaat.

Wie benader je in dit geval in zo'n grote winkelketen? Ook dat had ik uitgedacht. Met stevige pas en opgeheven hoofd liep ik iemand van de juiste afdeling tegemoet. 'Meneer, ik wil u om een gunst vragen,' begon ik. Het gesprek verliep goed. De meneer, die zelf ook twijfels had over de omgeving van de vis, klom direct met een ladder de kerstmaquette in. De goudvis was gered. Ik mocht het diertje in een ruim aquarium zetten. Ver weg van de kerst-onrust. De goudvis werd direct opgenomen in de goudvisgroep, hij verdween onherkenbaar tussen zijn soortgenoten.

Ik wilde de meneer mijn bootje geven, zodat er iets anders door de vijver dreef. 'Nee hoor, houdt u uw bootje maar,' zei de meneer. Ik stopte het bootje weer terug in mijn tas. Daarna liep ik de winkel uit. Plotseling voelde ik me 'kerstachtig' vanbinnen en zacht neuride ik een liedje: 'Falalalalaalalalalaaa.'

In een flits

2011-10-25T09:08:00.000+02:00

Jeska Verstegen

Tijdens de kinderboekenweek zat ik in de auto. Ik was op weg naar huis. In een flits zag ik een veld voorbij gaan. (Ik reed niet te hard, maar alle dingen vliegen voorbij op de autosnelweg.) Het was geen gewoon veld. Tussen de groene grassprieten lagen tientallen hopen aarde. Of, zoals het verschijnsel in de Nederlandse taal ook wel genoemd wordt, molshopen.

Het woord 'molshoop' kwam niet in mijn hoofd op. Nee, ander woord borrelde op in mijn brein: 'Grassproeten'. Wat een grappig woord, dacht ik. De resterende weg naar huis dacht ik na over de grassproeten.

Toen ik thuis kwam vroeg Alex hoe het optreden geweest was. 'Ik heb grassproeten gezien!' vertelde ik enthousiast. Ik verklaarde wat het waren. Alex vond het ook een mooi woord. Alleen wist hij niet zeker of het woord in de Dikke van Dale terecht zou komen. Het hindert niet, hier thuis hebben wij het voortaan over grassproeten.

PS Het optreden ging ook goed!

Veerkrachtig

2011-10-24T08:46:00.001+02:00

Jeska Verstegen

Als ik wat somber ben ga ik graag de natuur in. Natuur helpt mij altijd herinneren hoe veerkrachtig leven kan zijn. Ik vind dat bemoedigend. Eén stap naar buiten en je kan al van alles ontdekken. Tussen de tegels bloeien plantjes, zelfs in de scheuren van asfalt. Of mieren die dingen - groter zijzelf - dragen. In het weekend zag ik een spin met de langste poten ooit. Hij of zij liep tegen de wind in. De lange benen wapperden in de koude bries maar spin stapte dóór.

Dit jaar, eind februari, werden vrijwel alle bomen gekapt in de grienden. Ik schreef er over op het blog. Iedere dag liep ik langs de overgebleven boomstammen. De bomen vochten terug. Zij groeiden. Ik keek en verwonderde mezelf over de groeilust.

Jeska verstegen

De foto hierboven is genomen op dezelfde plaats als de foto bovenaan dit stukje. De herfst is begonnen, maar het is duidelijk te zien hoe alles in een paar maanden tijd is uitgeschoten. De foto hieronder laat de uitschieters van dichtbij zien. Wat een levenslust, wat een veerkracht.

Jeska Verstegen

Crossing the channel

2011-10-22T12:48:00.001+02:00

Jeska Verstegen

Moppen vertellen kan ik niet goed. Toen ik klein was vertelde ik eens een mopje op een familiefeest. Ik was zo zenuwachtig dat ik de clou van de mop per ongeluk eerst vertelde. Het komt ook niet vaak voor dat ik lach om moppen.

Nu is het zo dat ik een moppenpagina illustreer in een meidentijdschrift. Het grappige is dat ik door deze moppen situaties teken die ik anders nooit zou tekenen. Dat vind ik dan weer aardig aan zo'n opdracht.

Wat voor humor vind ik eigenlijk leuk? Ik dacht hier over na. Droge humor? Menselijke humor? Ik moet ineens denken aan een verhaal dat mijn bomma (oma) wel eens vertelde. Ze was op vakantie in Engeland. Ze zat op het strand. Naast haar zat een moeder en een dochter. De dochter, in zwemkleding, loopt naar het water toe. Ze steekt - heel voorzichtig - haar teen in het water, waarna ze terugloopt naar moeder. Moeder zegt, met een uitgestreken gezicht, 'don't cross the Channel again, dear.'

Dit soort droge humor vind ik mooi. In mijn illustraties verstop ik Jeska-grapjes. Wat dat precies voor humor is, weet ik niet goed. Misschien is dát wel míjn humor; een beetje ongrijpbaar!

Zachtjes ademen

2011-10-20T09:19:00.001+02:00

Jeska Verstegen (Klik op de afbeelding om het groter te zien)

negentien jaar oude schets!

Bij een uitzending van Pauw & Witteman zag ik Anna Enquist. Zij vertelde over haar boek 'De verdovers'. Ze kan mooi en rustig vertellen. Na de uitzending bleef ik nadenken over het feit dat Anna Enquist meeliep met de afdeling Anesthesie in het VU Medisch Centrum. Als schrijver is het gebruikelijker om de wereld waar je over gaat schrijven van te voren te ontdekken. Het kijken en het werkelijk beleven geeft iedere zin in het boek meer diepte.

Het 'ervaren' is denk ik voor iedere creatieve uiting belangrijk omdat het datgene wat je maakt iets extra's geeft. Ik voel me soms als een spons die zoveel mogelijk situaties in me opneemt. Wie weet is het ooit bruikbaar, denk ik dan. Want ten tijde van een opdracht is er meestal geen tijd om uitgebreid de wereld die je gaat illustreren te ontdekken. Dat mis ik wel, de Ontdektijd.

Toen ik net begon met illustreren was er nog wel tijd voor. Zo kreeg ik eens een spread opdracht voor de Bobo om een bakkerij te tekenen. De schets die ik maakte voor deze spread kan je hierboven zien. (Klik op de afbeelding om het groter te bekijken.)
Ik ben naar het lokale dorpsbakkertje gegaan om te vragen of ik de bakkerij mocht zien. Dé Plek waar alles gebeurde. Het mocht. Ik keek, ik beleefde. Op papier rekte ik de bakkerij als een stukje kauwgom uit en tekende in plaats van één bakker, tientallen bakkertjes. Ik verzon, met de sfeer van de bakkerij in het achterhoofd, kleine grappige scènes. Nu, vele jaren later, heb ik nog steeds plezier met deze schets.

Ik vind zelden iets mooi van wat ik vroeger tekende. Áls ik iets nog aardig vind komt dat omdat ik het destijds leven heb weten te geven. Door te beleven geef je de tekening leven en als je dan heel goed luistert hoor je daadwerkelijk héél zachtjes ademen!

Gaappraten

2011-10-19T09:09:00.000+02:00

Jeska Verstegen

Als je lang met iemand je leven deelt leer je elkaar goed kennen. Je kan af en toe bijna letterlijk elkaars gedachten lezen, zo nauw verbonden ben je. Eén blik van de ander kan je lezen als een boek. De toon waarop de ander wat zegt kan je nauwkeurig interpreteren. Maar als je begrijpt wat de ander zegt als hij of zij gaappraat dan ken je iemand echt door en door.

Alex en ik zaten op de bank. Hij gaapte en zei; 'waaareeeiizzuuhhaaglopuuhh'

Gapen werkt aanstekelijk en ik zei al gapend terug, 'ihweehhuugnee'

Nou zou je jezelf kunnen afvragen waarom je überhaupt iets gaat zeggen terwijl je bezig bent met gapen. Als stel doe je dat nu eenmaal zo. Gaappraten is een taal die je gaandeweg leert spreken. Sommige woorden kan je werkelijk ontcijferen. Al is het ontegenzeggelijk waar dat je ook gedeeltelijk raadt naar datgene wat de ander zegt. Meestal zijn gaappraat-gesprekken niet diepzinnig, dus als je een woordje mist is er niks aan de hand.

Gaappraten en meer van dit soort samen-dingen ontstaan als je elkaar vertrouwt. Zo kan iets kleins ineens heel kostbaar zijn.

Belofte maakt schuld

2011-10-18T08:12:00.001+02:00

Jeska Verstegen

Kortgeleden kwam in een van de berichten breien aan de orde. Het riep herinneringen bij me op.

Het eerste waar ik aan dacht was het moment dat mijn moeder mij leerde breien. Ik was een jaar of zeven. 'Begin maar met een klein lapje,' zei ze. Ze zette vijftien steekjes op de breinaald. Ik deed heel erg mijn best. Ik deed zo goed mijn best dat ik, heel miraculeus, met een lapje van eenenvijftig steken eindigde. Het was de laatste keer dat ik breide.

Ik bekijk in de avond wel eens Eggheads. Het is een spelprogramma op de BBC. Het is de bedoeling dat deelnemers De Eggheads (studiehoofden) verslaan met kennis. Het is niet gemakkelijk. De Eggheads regeren met hun kennis over quizland. Zij worden zelden verslagen.
De Eggheads zijn boeiende types. Allen markant genoeg om in een verhaal te verwerken. Er is een Eggheaddame die ik bijzonder boekwaardig vindt. Sterker nog, misschien is ze wel rechtstreeks uit een boek gestapt.

De Egghead heet Daphne Fowler. Ze oogt als een schattig Engels dametje. Ze draagt pastelkleurige vestjes en blousejes met geborduurde bloemetjes. De geur van home made muffins komt je door de tv zo tegemoet. Haar zachte uiterlijk is een prachtige cover. Daphne is scherp en ze heeft veel kennis. Daarnaast heeft ze stalen zenuwen.
Een van de deelnemers kende Daphne van vroeger. Hij vertelde dat zij bij het quizzen in de pub zat te breien terwijl ze de een na de ander onder de tafel speelde. Prachtig beeld.

Pssst... ik vermoed dat Daphne in werkelijkheid Miss Marple heet.

Luchttekeningen

2011-10-15T10:01:00.002+02:00

Jeska Verstegen

Kortgeleden liep ik door de Intratuin. In de winkel is heel veel te zien. Mijn oog viel niet op een van de duizenden producten, maar op een man en een vrouw. Zij waren druk in gesprek op de afdeling waar rozenmest verkocht wordt.

Het gesprek zag er mooi uit. De man en de vrouw spraken namelijk in gebarentaal. Ze vormden de gebaren razendsnel. Zij maakten talloze tekeningen in de lucht. Theater voor de handen.

Mensen hebben de behoefte om met elkaar te communiceren en daarin zijn we heel creatief. Als het op de ene manier niet gaat, dan zoeken we een andere oplossing. Fantastisch.

Op internet is zelfs een gebarentaal woordenboek. Ik zocht het woord 'begrijpen' op. Het gebaar lijkt op het grijpen van een vluchtig idee uit de lucht. Op deze link kan je het gebaar bekijken. Heel inspirerend om deze luchttekeningen te zien en een heel klein beetje te begrijpen.

Achterstevoren denken

2011-10-13T08:46:00.000+02:00

Jeska Verstegen

Voor de zoveelste keer verscheurde ik de afbeelding die ik op papier gezet had. Er klopte iets niet. Ik stond op van mijn bureau. Even afstand nemen werkt voor mij dan het beste.

Ik puzzelde in mijn hoofd. Ik kookte, ik waste af en ik keek het programma Eggheads op de BBC. Halverwege de avond had ik de oplossing gevonden. Het was zo eenvoudig!
In het verhaal wordt de situatie beschreven vanuit het oogpunt van de kinderen. Zou het dan niet goed zijn om in de illustratie het moment te laten zien vanuit het oogpunt van de vluchtende (enge) man? Ik probeerde het uit.

Het werkte! Soms is omgekeerd denken dé oplossing.

Precies rond

2011-10-12T09:46:00.000+02:00

Jeska Verstegen

'Tot straks!' zei ik en ik kuste Alex. Ik had mijn jas al aan, maar we stonden nog allebei op kousenvoeten. Onze tenen botsten tijdens de zoen. 'Au,' zei ik en wreef over mijn grote teen. Het was zo'n dertig seconden later dat Alex ineens 'Au' zei. 'Dat is wel een beetje laat,' zei ik. 'Mijn teen zit ver beneden en het pijnsignaal moet helemaal naar boven komen.' Alex wees op zijn hoofd. 'Bovendien is het nog vroeg, ik ben nog niet goed wakker.' Het was inderdaad vroeg, het was kwart over zeven. Ik lachte en de teenpijn verdween.

Na uren werken besloot ik om drie uur boodschappen te gaan doen. Ik klom op de fiets. Het waaide hard, dus ik droeg een warm nep bontje rond mijn hals. Ik fietste op de brug over de snelweg. De wind rukte bíjna het bontje van mijn hals. Het had zo de snelweg op kunnen wapperen. In mijn verbeelding zag ik tientallen auto's in de slip gaan. Men week uit, omdat men dacht dat het bontje een dier was. Een poes, een hond, of een weet-ik-veel. Gevolg: brokstukken, sirenes en ellende. Ik deed het nep bontje snel af en stopte het in mijn tas.

Ik rekende af bij de AH en pakte de boodschappen in. Naast mij stond een vrouw te modderen met inpak papier. 'Misschien helpt het als je het cadeauplastic een sierlijke zwieper geeft,' zei ik. Ze keek me verwonderd aan. Ik deed de sierlijke zwieper voor. Het mislukte en daar was niks sierlijks aan. 'Kijk, een schaar!' riep ik. De dame hield het papier vast en ik knipte. 'Mooi dat samenwerken!' riep ze. We lachten.

In de volgende winkel keek de kassière mij stralend aan. 'Oh, mevrouw, u hebt precies €20,00 aan boodschappen gekocht. Precies rond! Dat is zeldzaam hoor, dat komt nauwelijks voor!'

Alle boodschappen pasten perfect in de fietstassen. Thuisgekomen borg ik mijn boodschappen op. Ik vond het bonnetje onderop in de tas. 'Neem het maar mee, dan kunt u het thuis bewijzen!' had ze gezegd.

In de avonds stapte ik in bed en dacht, het was een mooie, precies afgeronde, dag.

Met de stroom mee

2011-10-11T08:40:00.000+02:00

Jeska Verstegen

Je hebt iets voor ogen en je stelt alles in het werk om dat doel te bereiken. Vasthoudend en vastberaden. Veel mensen herkennen dit wel. Ik herken dit beeld zelf ook. Toch besef ik de laatste tijd dat je soms beter iets kan loslaten.

Het is eigenaardig dat je door iets los te laten, juist krijgt waar je op hoopt. Jezelf laten meevoeren door deze stroming voelt wel vreemd. In een zee vol mogelijkheden kom je toch nooit bij de juiste mogelijkheid uit als je je zomaar laat meevoeren?

Hoe het precies zit weet ik niet. Maar het leeft heel ontspannen. Alles willen sturen (controle houden) is zo vermoeiend. Er komen ook hele andere dingen op je pad als je het een en ander loslaat, misschien wel mooier dan datgene wat je voor ogen had.

Vandaag stap ik in mijn bootje, en ga ik kijken waar de stroming me naar toe brengt. Misschien, héél af en toe, een minuscuul beetje bijsturen!

Pauzeknop

2011-10-10T09:49:00.000+02:00

Jeska Verstegen

Het is tegenwoordig zeldzaam als ik iets op tv wil zien. Er is zo weinig dat mijn aandacht kan vasthouden. Ik kijk wel eens naar programma's, maar als ik het mis vind ik het niet erg. Dat heeft een voordeel. Je doet gewoon je eigen ding en als je iets mist op de buis, ach wat geeft het.

Toch is er één serie waar ik graag voor kruip. Een paar minuten voordat het begint nestel ik mij op de bank. De kaarsen branden, de lampjes zijn aan. Voor mij staat een kop thee waar warme walmpjes uit kronkelen. Het voelt net als vroeger. In de tijd dat er op woensdagmiddag een spannende jeugdserie kwam en ik vol spanning op de bank zat te wachten totdat de omroepster kwam vertellen dat het (eíndelijk) begon.

Merlin heet de serie. Het is op zaterdagavond op BBC1. Ik houd van verhalen over, ridders, magie en draken. Het zit er allemaal in. Tijdens Merlin mag ik de wereld even vergeten van mezelf. De volwassen mens-dingen zet ik gewoon op pauze!

II

Weer even kind zijn

2011-10-08T11:40:00.000+02:00

Jeska Verstegen

Als Alex, Biggels en ik thuis zijn en we zijn druk aan de slag, met opruimen bijvoorbeeld, is er altijd een moment dat we ineens met z'n allen verzamelen op het kleinste plekje in huis. Ik stel mij voor dat wij er van bovenaf gezien uitzien als subatomaire deeltjes die om elkaar heendraaien. Soms heel dicht bij elkaar, soms verder van elkaar verwijderd, maar we horen bij elkaar.

Ik houd van kleine plekken. Als Alex op de bank zit en rechts van hem is veel zitruimte en links niet, dan wurm ik mij op het linker plekje.
Biggels zit ook graag krap. Onder de tafel, of tussen de salontafel en de bank. Ik vermoed dat hij dan een oergedachte ervaart: ik zit in een hol! Hij wil ook graag onder mijn tekenbureau wonen, maar daar is hij te groot voor. Soms vergeet hij dat.

Ik herinner mij dat we vroeger thuis een antieke stoel hadden staan. Je mocht er niet in zitten! Dan ga ik er onder zitten, moet ik destijds gedacht hebben. Onder deze antieke stoel heb ik leren schrijven. Ik nam een vel papier en een pen mee en ik oefende daar het alfabet.

Volgens mij is het heel gezond af en toe even ergens te gaan zitten waar je vroeger als kind ook ingekropen zou zijn. Het houdt je jong, dit geldt zowel voor de geest, als het lijf!

Rennen, vliegen, draven

2011-10-06T08:24:00.000+02:00

Jeska Verstegen

Het is rennen, vliegen en draven deze dagen. Ik word op dit soort momenten chaotisch en ik vergeet van alles. Waar is mijn hoofd? Verdorie, waar heb ik mijn knieën nou laten slingeren? Mijn voeten, waar zijn ze? Als u dacht dat ik dit stukje schreef, dan heeft u het mis! Het zijn slechts mijn vingers die ronddansen op het toetsenbord. Zo wonderlijk!

Binnenkort heb ik mijzelf weer bij elkaar geraapt. Dan heb ik weer nieuwe woorden bedacht die absoluut missen in de Nederlandse taal. Ik zag dingen en ik leerde dingen. Ik las dingen en ... ach, dan ben ik gewoon mezelf weer.

Geschrokken

2011-10-04T09:28:00.001+02:00

foto: Jeska Verstegen

Alex riep naar me, 'wil je een gekookt eitje?'
Ik was bezig in de tuin.
'Lekker!' riep ik terug.
Even later liep ik de keuken in om mijn handen te wassen. Er zat iemand in de wasbak, hij zat in een glaasje en keek heel verschrikt.
'Het eitje is aan het schrikken,' zei Alex.
Ik lachte hard, waste mijn handen en liep naar de handdoek om ze te drogen. Toen ik aan tafel wilde gaan zitten zat er al iemand. Hij keek erg ontevreden. Boos zelfs!
'Het ei is boos omdat ik hem heb laten schrikken,' verklaarde Alex.
'Oh, ja,' zei ik en ik knikte begrijpend.

Daar zat het ei. Op tafel. Het ei was tot leven gekomen. 'Nu kan ik hem niet meer opeten.' zei ik.
Alex en ik zaten tegenover het ei en keken hem aan.

Wij zijn heel bruut. We hebben het ei toch soldaat gemaakt. Zijn eierschaalgezicht lag als puzzelstukjes in het eierdopje.

Heerlijk, dit soort weekendgesprekjes.

foto: Jeska Verstegen

Stille slingers

2011-10-01T12:38:00.000+02:00

illustratie: Jeska Verstegen

December vorig jaar begon ik dit blog. Ik had mij voorgenomen om het blog voort te zetten tot de 1e oktober. Een soort gedachtengrens omdat ik geen idee had waaraan ik precies begon en ik het sowieso tot deze datum wilde volhouden. De tijd is ongelooflijk snel gegaan. Ik kan het me nauwelijks voorstellen dat de datum plotseling voor mij op en neer staat te springen: 'Hier ben ik!'

Ik heb besloten door te gaan met het blog. Ik vind het zelf bijzonder om bewust om me heen te kijken en er over te schrijven. Als ik iets zie voel ik dat ik het graag wil vastleggen. Daarnaast is het ook leuk dat het bezoekersaantal gestadig oploopt en ik krijg lieve reacties van mensen.

Dus ik galoppeer verder:

Gisteren zag ik iets zag ik een lege winkel, op een molen met slingers in hun verpakking na. Er lag stof op. De overige schappen waren leeg, het licht was uit, alles was uitgestorven. De winkel leefde niet meer. Het was als een klok zonder raderwerk, tik -en tijdloos.
Het enige product in de winkel, de verpakte slingers, droeg bij aan de vreemde sfeer. Er gaat namelijk iets extra droevigs uit van een voorwerp dat verstoft is en dat eigenlijk bij feestgedruis hoort.

Ik had eens een afspraak met iemand in de schouwburg in Leiden. Ik had instructies gekregen hoe ik naar binnen moest gaan. Artiesteningang. Erg spannend. Ik liep liep, alleen, door de donkere schouwburg. Ik was er nooit eerder geweest en ik verdwaalde in het gebouw. Plotseling stond ik op het podium. Er scheen geen licht, er lagen kabels her en der. Alle stoelen waren leeg en ingeklapt. De sfeer klopte niet. In een schouwburg moet leven zijn, anders is het een droevige plek. Spookachtig.

De contrasten hebben ook iets kunstzinnigs. De molen met stille slingers, precies in het midden van de donkere, lege winkel, is daarom een beeld dat ik wil bewaren. Eens zal het bruikbaar zijn. Vast en zeker.

AAAAARGH

2011-09-29T08:42:00.001+02:00

illustratie Jeska Verstegen

Slapen was een beetje mislukt vannacht. Met een verfrommeld hoofd liep ik door het huis. Om tien over zeven stond ik met Biggels buiten. Ik liep de dijktrap omhoog en... Aaaargh.

Ter hoogte van mijn voorhoofd, bij de haargrens, voelde ik plotseling iets plakkerigs. Ik was door een reusachtig spinnenweb heengelopen. Ik was direct klaarwakker. Haastig wreef ik met mijn vingers door mijn haar. Zat de spin erin?
Nee. De kruisspin, van anderhalve centimeter groot (poten niet meegerekend), bengelde beduusd heen en weer aan een draadje. Daarna zag ik hem haastig de klimop inkruipen.
Grote griebels, dacht ik geschrokken. Biggels stond naast me en keek mij geamuseerd toe.

Op het moment dat ik door mijn haar gewoeld had, om te zien of de spin erin zat, had ik het web door mijn haar heen geboetseerd. Hierdoor was een mooie kuif ontstaan. Dit werkt beter dan haarlak, dacht ik, toen ik mijn haar weer probeerde in model te strijken.

Ik denk dus dat ik vanochtend een grote ontdekking heb gedaan. Ik ga er patent op aanvragen. Een nieuw soort haarlak. Dé vervanger voor gel. Spinrag in een potje. Ik moet nog wel een goede naam verzinnen, anders schikt het mensen af en dan verkoopt dit super product niet.

Taal van het lichaam

2011-09-28T13:44:00.000+02:00

illustratie Jeska Verstegen

We wandelden. Op het pad kwamen vier mensen aanlopen. 'Ik ben benieuwd of zij opzij zullen gaan,' zei ik tegen mijn zus. Wij liepen aan de juiste kant van de weg. 'Ik weet het niet zeker,' zei mijn zus, 'misschien als we ons groot maken. Fysiek groot.'

Met de borst vooruit, rug recht, schouders naar achter en ferme tred veranderden wij onze houding spontaan. Het was alsof er een toverspreuk werd uitgesproken. De vier mensen draaiden abrupt om en maakten rechtsomkeert. Wij moesten hartelijk lachen. 'De zussen Verstegen komen er aan!'

Lichaamstaal is ontzettend interessant. We hebben er allemaal dagelijks mee te maken. Ik heel bewust. Ik gebruik het in mijn werk. Mijn zus ook. Lichaamstaal spreek je meestal onbewust. Toch weten sommige mensen ermee te spelen. Politici bijvoorbeeld. De meeste gebaren kan je volgens mij niet beheersen en dat is maar goed ook. Op deze manier, als je goed kijkt, kan je mensen lezen. Dieren kan je sowieso niet foppen, al zijn al je gebaren perfect aangeleerd en je woorden verguld met bladgoud.

Ik verdiep me steeds meer in dit onderwerp. Ik vind het zo interessant dat ik de behoefte voel me er steeds meer mee bezig te houden. Het mooie is dat er ook daadwerkelijk meer mogelijkheden op mijn pad komen óm me hiermee bezig te houden. Magisch!

Ha ha ha

2011-09-27T08:42:00.001+02:00

Jeska Verstegen

'Hahaha.'
Ik word uitgelachen op mijn uitje met Biggels. Dik met lippenstift gekleurde lachlippen kijken mij gierend na. Het is ongehoord.

Als ik wandel met Biggels loop ik een stuk langs het water. Er groeit riet en verschillende soorten onkruid. Winde bijvoorbeeld. Het onkruid met de grote witte bloemen. Er bloeit ook Springbalsemien. Een hoog gewas dat lang geleden als sierplant naar Europa werd gehaald, maar zo agressief vermeerderde dat het nu als onkruid wordt gezien. De plant, met grote roze bloemen, heeft een weeïge, zoete geur. De zaaddozen springen open als je ze aanraakt en lanceren op deze manier de zaden.

Als ik langs de bloemen loop lijkt het erop alsof zij lachen. Een plagerige manier van lachen. Uitlachen!
Ik heb een hekel aan uitlachen. Het roept iets in mij op waar ik op reageer. Misschien ben ik vroeger ooit uitgelachen? Het overkomt iedereen immers wel eens. Een gebeurtenis uit het verleden komt niet meteen bovendrijven in mijn hoofd. Wat het ook mag zijn, uitlachen is niet prettig.
Plotseling maakte ik mij bewust dat ik steeds onbewust deze negatieve link met de bloemen legde. Nog dezelfde dag nam ik de fotocamera mee. Ik zette de bloemen op de foto. Als ik nu langs de lachende lippen loop, lach ik met hen mee. Dit moet dé manier zijn om de angel uit uitlachen te halen: Meelachen.

Springbalsemien, close-up / Jeska Verstegen

Landingsbaan

2011-09-26T09:36:00.002+02:00

Jeska Verstegen

De lamp springt aan. Het vliegtuig kan landen!

Wij hebben een soort inloopkast voor onze kleding. Het is eigenlijk meer een kromme-rug-insta-kast. Verlichting is noodzakelijk anders vind je niks. We hebben de verlichting in de kast nog niet vaak moeten vervangen. Hoe lang brandt de verlichting gemiddeld in een kast? Hooguit zeven-en-een-halve minuut. (Vijf minuten leek mij net te kort en tien minuten leek mij te lang.) Jarenlang heeft de lamp gedaan wat hij moest doen. Verlichten.

Er zat nog een 'ouderwets' peertje in de fitting. Eentje die meteen aangaat als je de schakelaar omzet. Nu zijn er in de winkel enkel nog energiebesparende lampen verkrijgbaar, dus ik kocht er zo een. Deze lampen moeten opwarmen. Nadat ik de nieuwe lamp in de fitting gedraaid had, wachtte ik dus even. Naarmate de tijd verstreek, gloeide de lamp steeds feller. Feller en nóg feller.

Wij kunnen nu alles en meer zien in onze kast. Het is heel verhelderend. Wel typisch hoor, er komen de laatste tijd werkelijk meer vliegtuigen overvliegen. Het moet door onze kastlamp komen, die een grote lichtbundel in het luchtruim straalt via het dakraam. Het zaait verwarring.

Een illustrator met een staart

2011-09-22T09:56:00.000+02:00

Jeska Verstegen

Een hondje dat ik regelmatig tegenkom samen met Biggels heeft problemen met haar huid. Ze heeft jeuk, voornamelijk aan haar staart. Ze bijt en krabt om de jeuk tegen te gaan. Daardoor zijn er wondjes ontstaan, wat er pijnlijk uitziet. Het baasje doet er alles aan om het dier te helpen. We spraken over het probleem. Tot mijn grote verbazing leefde ik mezelf zo in dat ik pijn kreeg aan mijn staart!

Ik heb natuurlijk geen staart. Het was een fantoom-staart. Ik leefde me zo in dat ik even dacht te voelen wat het hondje voelt. Hoe vreemd eigenlijk, dat inleven. Mensen hebben empathisch vermogen, de mogelijkheid om zich in te leven in de ander. Hoogstwaarschijnlijk regelen spiegelneuronen dit inlevingsvermogen, zo las ik in een interessant boek geschreven door Mark Nelissen. Hoe meer spiegelneuronen je hebt, hoe beter men zich kan inleven.

Ik vind het als illustrator erg handig om veel spiegelneuronen te hebben. Behalve als ik een hele spannende film kijk. Dan zit ik als een plank in mijn stoel. Maar voor mijn werk is het ideaal, dus ach, dan is het hebben van een staart, of iets dergelijks, een klein offer!

Onaffe verhalen

2011-09-21T10:35:00.000+02:00

Jeska Verstegen

Nu ik niet meer automatisch een auto tot mijn beschikking heb, fiets ik meer. Het is niet onaardig om boodschappen te doen met de fiets. Ik beleef het dorp waarin ik woon veel bewuster. Je zintuigen werken op volle toeren.

Als je langs de huizen fietst ruik je het als iemand aan het koken is, of je ruikt de bloemen langs de weg. Je hoort iemand een liedje fluiten terwijl hij de schutting schildert en je voelt de wind langs je wangen strijken. De sfeer 'proeft' zo anders dan als je in een auto door de straten schicht.

Als je fietst zie je onaffe verhalen. Een mevrouw die haar ramen lapt. Zou het sop haar mouw ingelopen zijn? Ik zag een kat balanceren over een smalle balustrade, zou zijn gevaarlijke overtocht gelukt zijn? Een auto startte niet en een man met een grote bos bloemen belde juist aan toen ik langs fietste. In een hoge hijskraan zat een vogelvergadering. Zij kwetterden luid, misschien probeerden zij ook een compromis over het pensioenakkoord te bereiken. Twee mannen sleurden met een leunstoel.

Op de terugweg.
De mannen en de leunstoel waren verdwenen. De vogels waren gevlogen, de vergadering was voorbij. De bos bloemen die de man kwam brengen stonden ergens op tafel. De auto was weg. De kat zat tevreden in het gras. En de pas gelapte ramen glommen. Hoe het precies afgelopen is blijft een raadsel. Als je fietst zie je duizend onaffe verhalen van een seconde. Wat een mooi boek.

Vleugels van een elf

2011-09-20T13:22:00.002+02:00

Jeska Verstegen

Het is teer. Eens had het kleur, waarschijnlijk roze. Ik denk dat het een bloemblaadje was, vermoedelijk van een hortensia. Alleen de nerfjes zijn nog over. Ik vond het zo mooi, ik moest denken aan vleugeltjes van een elfje. Dus, even tussendoor, tekende ik een elfje aan het vleugeltje.

Als kind leefde ik liever in sprookjes dan in het werkelijke leven. Intussen heb ik het nodige meegemaakt en ben ik mij bewust van het 'echte' leven. Toch trek ik mij nog steeds graag terug in verhalen en dromerijen. Het is misschien wel de belangrijkste reden dat ik teken en schrijf. Ik mag uren per dag in de waan verkeren dat sprookjes bestaan!

Kinderen vergeten hun sprookjesgedachten al snel. Op een gegeven moment is het ineens voorbij. Ik herinner mij dat klasgenootjes me verwonderd aankeken en vroegen: 'Wat zeg je nou weer?' Ik bloosde dan en zei, 'niks'.
Men zegt nu wel eens tegen me: 'Wat heerlijk dat je van je hobby je beroep hebt kunnen maken.' Maar een hobby is het eigenlijk niet. Fantaseren en wegdromen in verhalen is mijn manier om het leven te beleven. Het hoort bij me, zoals een narcis bij de lente hoort of hortensia's bij de nazomer.

Stuiter hoofden

2011-09-19T09:44:00.000+02:00

Jeska Verstegen

Diegene die dit blog regelmatig leest weet dat wij aan een dijk wonen. Om precies te zijn, ons huis staat onderaan de dijk. Wij kijken dus tegen een heuvel van gras aan. Het is als een levend schilderij in de woonkamer. Het groene gras zit vol met vogels, vlinders, poezen, bijen, ontsnapte ganzen en kalkoenen en heel soms een hertje. Bovenaan de dijk is een weg en een stoep.

Ik zit graag op de grond. Dit doe ik al van kindsbeen af en ik heb het nooit afgeleerd. Als je bij ons in de woonkamer op de grond zit en je kijkt naar buiten, kan je net iemand op de stoep voorbij zien gaan. Je ziet slechts het hoofd van het persoon, de rest van zijn of haar lijf zie je niet. Precies op de maat van de stappen stuitert het hoofd langs. Het ziet er gek uit, de stuiterende hoofden door ons dijkgras. Ik vind het erg vermakelijk.

De mooiste stuiterhoofden zijn die met een moppergezicht. Deze hoofden stuiteren op de een of andere manier nét iets beter.